Αρχείο

Κωστής Παλαμάς 1859 – 1943

Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας, από τις σπουδαιότερες πνευματικές φυσιογνωμίες του νέου Ελληνισμού. Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής «γενιάς του 1880» και της αποκαλούμενης «Νέας Αθηναϊκής Σχολής», η οποία συσπείρωνε νέους ποιητές που αντιδρούσαν στις υπερβολές του αθηναϊκού ρομαντισμού και ενδιαφέρονταν για την καθιέρωση της δημοτικής στον ποιητικό λόγο. Στο ποιητικό του έργο, που ξεπερνά τις είκοσι συλλογές, κυριαρχεί η Ελλάδα ως ιδανικό και αντικείμενο αγάπης, η πορεία του ελληνικού έθνους μέσα στους αιώνες, η προσπάθεια δημιουργικής αφομοίωσης του αρχαιοελληνικού πνεύματος και της λαϊκής παράδοσης και το πνεύμα της οικουμενικότητας του ελληνικού πολιτισμού.

Ο Κωστής Παλαμάς γεννήθηκε στην Πάτρα στις 13 Ιανουαρίου του 1859 και καταγόταν από παλαιά μεσολογγίτικη οικογένεια, που είχε να επιδείξει εθνικούς αγωνιστές και πνευματικούς δημιουργούς. Σε ηλικία επτά ετών έμεινε ορφανός από πατέρα και μητέρα και πήγε να ζήσει στο Μεσολόγγι με τον θείο του Δημήτριο Παλαμά. Στο Μεσολόγγι, που τόσο αγάπησε και τραγούδησε νοσταλγικά, έζησε έως το 1875, οπότε έφυγε για την Αθήνα και γράφτηκε στη Νομική Σχολή. Δεν άργησε να καταλάβει, πως η πραγματική του κλίση ήταν η ποίηση και εγκαταλείποντας τις σπουδές του αφοσιώθηκε ολόψυχα στην τέχνη του λόγου και ιδιαίτερα του ποιητικού. Άλλωστε, από τα εννιά του χρόνια έγραφε στίχους και διάβαζε Έλληνες και ξένους ποιητές.

Το 1879 άρχισε να δημοσιογραφεί στις εφημερίδες και τα περιοδικά του καιρού του και το 1886 τύπωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Τραγούδια της Πατρίδος μου. Στο βιβλίο αυτό, όπως και στα άλλα δύο που ακολούθησαν, Ο Ύμνος στην Αθηνά (1889) και Τα μάτια της ψυχής (1992), ο Παλαμάς φανερώνει τις πρώτες νεανικές του προσπάθειες, προικισμένος με πλούσια ευγένεια και ευαισθησία. Μαζί με τον Δροσίνη, τον Πολέμη και άλλους ποιητές της Νέας Σχολής, χρησιμοποιεί τη δημοτική γλώσσα, σε αντίθεση με τους ρομαντικούς καθαρευουσιάνους ποιητές, Σούτσο, Βασιλειάδη, Παράσχο και άλλους.

Στις 27 Δεκεμβρίου του 1887 παντρεύτηκε τη Μαρία Βάλβη, γόνο πολιτικής οικογένειας του Μεσολογγίου, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Λέανδρο (1891-1958), τη Ναυσικά και τον Άλκη. Στις 15 Οκτωβρίου 1897, ο Παλαμάς διορίστηκε γραμματέας του Πανεπιστημίου Αθηνών, σε ένδειξη τιμής για το ποιητικό του έργο. Γι’ αυτό και οι εφημερίδες του καιρού (Εστία, Άστυ, Ακρόπολις), επαίνεσαν ζωηρότατα την απόφαση του τότε Υπουργού Παιδείας, Ανδρέα Παναγιωτόπουλου, βρίσκοντας την ευκαιρία να εγκωμιάσουν τον ποιητή. Λέγεται ότι, όταν ο Παλαμάς παρουσιάστηκε να αναλάβει υπηρεσία, ο τότε πρύτανης του Πανεπιστημίου, Αλκιβιάδης Κρασσάς, του είπε: «Ελπίζω, κύριε Παλαμά, τώρα που έχετε μια αξιοπρεπή θέση, ότι θα παύσετε… να γράφετε ποιήματα». Ευτυχώς, η ελπίδα του διαπρεπούς αστικολόγου της εποχής εκείνης διαψεύστηκε και η ελληνική τέχνη κέρδισε μια κορυφαία ποιητική φυσιογνωμία.

Τον ίδιο χρόνο με τον διορισμό του εκδίδει τη συλλογή Ίαμβοι και Ανάπαιστοι, που αποτελεί σταθμό στο έργο του. Στο μικρό αυτό βιβλίο, ο ποιητής δείχνει πιο ώριμος, έχει προσωπικό τόνο, δίνει λιτά και επιγραμματικά τις συγκινήσεις που του χαρίζει ο κόσμος της ιστορίας και της ζωής, όπως επισημαίνει η ποιήτρια Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη. Ο θάνατος του μικρού παιδιού του, του Άλκη, συντρίβει την πατρική του καρδιά, που ζητά τη λύτρωση στην ποίηση. Γράφει τότε τον Τάφο (1898), «τα λυρικά αυτά δάκρυα, που αποκρυσταλλώθηκαν σε σταλακτίτες», όπως γράφει ο κριτικός Ανδρέας Καραντώνης.

Το 1904 ο Παλαμάς κυκλοφορεί την ποιητική συλλογή Ασάλευτη Ζωή, έργο ωριμότητας του ποιητή, όπου η αγνή συγκίνηση δένεται σφιχτά με το στοχασμό και τη γλαφυρότητα του στίχου. Ακολουθούν ποιητικές συλλογές, όπως Οι καημοί της λιμνοθάλασσας, Πολιτεία και Μοναξιά, Οι Βωμοί και οι δύο μεγάλες επικές συνθέσεις του Ο δωδεκάλογος του γύφτου (1907) και Η φλογέρα του Βασιλιά (1910), που τον ανεβάζουν στην κορυφή του ποιητικού Παρνασσού. Τελευταία του ποιητική συλλογή Οι νύχτες του Φήμιου (1935).

Εκτός από ποίηση, ο Παλαμάς έγραψε ένα θεατρικό έργο, την Τρισεύγενη (1903), που ξεχωρίζει για τη γνήσια ποιητική συγκίνηση, μια σειρά διηγημάτων με καλύτερο τον Θάνατο του Παληκαριού και πλήθος κριτικών δοκιμίων. Το 1926 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1930 πρόεδρός της. Το 1934 ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, καθώς η φήμη του είχε προ πολλού διαβεί τα σύνορα του ελληνικού κράτους. Ιδιαίτερα τον απασχόλησε το Γλωσσικό Ζήτημα. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της δημοτικής και κορυφαία μορφή του δημοτικιστικού κινήματος με το κύρος του, αλλά και με τις κυρώσεις που υπέστη για τον γλωσσικό του αγώνα (προσωρινή απομάκρυνσή του από το πανεπιστήμιο). Αξιοσημείωτη ήταν η στάση του στα Ευαγγελικά και τα Ορεστειακά.

Ο Κωστής Παλαμάς πέθανε στις 27 Φεβρουαρίου του 1943 και η κηδεία του την επομένη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών εξελίχθηκε σε αντικατοχικό συλλαλητήριο.

Η συνεισφορά του Κωστή Παλαμά στα ελληνικά γράμματα υπήρξε τεράστια. Ανανέωσε σημαντικά την ποιητική μορφή, αξιοποιώντας στο έπακρο τις δυνατότητες της λογοτεχνικής μας παράδοσης, από τον Όμηρο και τον Ρωμανό τον Μελωδό, ως τον Κάλβο, τον οποίο καθιέρωσε, και το δημοτικό μας τραγούδι. Παράλληλα, έκανε ένα τεράστιο λογοτεχνικό άνοιγμα προς τις λογοτεχνίες της Ευρώπης, μπολιάζοντας την ποίησή του με τα σύγχρονα ρεύματα του Παρνασσισμού, του Συμβολισμού και του Ρεαλισμού. Με αγνό πανανθρώπινο ιδεαλισμό και πηγαία λυρική πνοή, ο Παλαμάς δημιούργησε μια ολόκληρη εποχή κι έγινε δάσκαλος στις νεώτερες γενιές. Δίκαια, λοιπόν, θεωρείται, ύστερα από τον Διονύσιο Σολωμό, ο δεύτερος εθνικός μας ποιητής.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Advertisements

Αριστοφάνης

Ο Αριστοφάνης (445 π.Χ.386 π.Χ.) ήταν Αθηναίος σατιρικός ποιητής του 5ου αιώνα. Ο Αριστοφάνης είναι, μαζί με τον Εύπολι και τον Κρατίνο, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της περιόδου της αρχαίας αθηναϊκής κωμωδίας που χαρακτηρίζεται ως «αρχαία κωμωδία» [6] και ο μοναδικός, του οποίου σώζονται ακέραια έργα. Κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., συνέγραψε 46 κωμωδίες [7]. Από αυτές σώζονται 11 ακέραιες, ενώ παραδίδονται 924 αποσπάσματα.

Βιογραφικά Στοιχεία

Διαθέτουμε ελάχιστες, ανεξάρτητες πληροφορίες για τη ζωή του και, συχνά, στοιχεία για τη βιογραφία του, αντλούνται από τις ίδιες τις κωμωδίες του, και πρέπει γι’ αυτό να αντιμετωπίζονται με μεγάλη επιφυλακτικότητα.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 445 π.Χ. περίπου, και πέθανε στα μέσα της δεκαετίας του 380 π.Χ. Έζησε στην Αθήνα και μεγάλωσε τα χρόνια, που ξεκίνησε για την Αθήνα και τους κατοίκους της, μία εποχή ειρήνης και άνθησης, κατά την οποία στην πολιτική ζωή κυριαρχούσε η προσωπικότητα του Περικλή (ειρήνη με την Σπάρτη και την Περσία), και η οποία διήρκεσε μέχρι την έναρξη του τριακονταετούς πελοποννησιακού πολέμου το 431 π.Χ..

Ήταν γιος του Φιλίππου, γνήσιου Αθηναίου, από τον Δήμο Κυδαθηναίων κι έτσι θεωρείται κι αυτός ντόπιος. Για τη ζωή του, όμως, μόνο ελάχιστα μας είναι σήμερα γνωστά.

Νυμφεύτηκε νωρίς κι απέκτησε τρεις γιους, τον Φίλιππο, τον Νικόστρατο και τον Αραρότα. Ο τελευταίος ήταν κι αυτός κωμικός ποιητής και με το όνομά του ο Αριστοφάνης δίδαξε στα τελευταία χρόνια της ζωής του τις κωμωδίες του «Κώκαλον» και «Αιολοσίκωνα». Ο Αραρώς δίδαξε και δικά του πρωτότυπα έργα.

Έλαβε συνολικά, 10 μεγάλα πρώτα βραβεία σε σχετικούς θεατρικούς διαγωνισμούς. Από τα έργα του φαίνεται πως είχε εξαιρετική μόρφωση, γενική και ειδική. Εκτός από τη καθολική μόρφωση, που η Αθήνα του Περικλή έδινε στους νέους, γνώριζε άριστα τα έργα των προηγούμενων ποιητών και φρόντισε να τελειοποιηθεί στη σκηνική τέχνη. Ήταν πνευματώδης ευφυολόγος, χιουμορίστας και με περίσσεια τόλμη καυτηρίαζε, προπάντων τους δημαγωγούς, τους σοφιστές και τον Δήμο Αθήνας.

Φαίνεται πως γνώριζε πολύ καλά τις τραγωδίες του Αισχύλου, τον οποίο θαύμαζε για τη συντηρητικότητά του και που, στους «Βατράχους», ύστερα από μεγάλη διαδικασία, που γίνεται στον Άδη, δίνει τα πρωτεία της τραγικής ποίησης. Επίσης είναι άριστος γνώστης των «Ωδών» του Πίνδαρου και του Στησίχορου. Εκείνος όμως που επέδρασε πολύ στο ύφος, στη τεχνική και στη γλώσσα του, ήταν ο Ευριπίδης, παρόλο που αποτελούσε το μόνιμο στόχο των επιθέσεων και των διακωμωδήσεών του. Ο Κρατίνος, για να χαρακτηρίσει την προσκόλληση αυτή, έπλασε αυτή τη λέξη: «ευριπιδαριστοφανίζειν».

Έργα

Οι σημαντικότερες πηγές για τις διδασκαλίες των έργων του Αριστοφάνη είναι οι επιγραφές με τους καταλόγους νικητών σε δραματικούς αγώνες, [8] οι αρχαίες υποθέσεις στα σωζόμενα έργα του και οι πληροφορίες που παραθέτουν οι αρχαίοι λεξικογράφοι.

Ο Αριστοφάνης παρουσίασε τις τέσσερις πρώτες κωμωδίες του, αναθέτοντας την διδασκαλία του Χορού στον Καλλίστρατο: οι Δαιταλείς διδάχθηκαν το 427 π.Χ., στα Μεγάλα Διονύσια της επόμενης χρονιάς (426 π.Χ.) παρουσιάστηκαν οι Βαβυλώνιοι, με τους οποίους ο Αριστοφάνης κέρδισε πιθανώς το πρώτο βραβείο [9] και στα Λήναια του επόμενου έτους (425 π.Χ.) οι «Αχαρνείς», με τους οποίους επιτίθεται στις πολεμικές επιλογές των Αθηναίων και προβάλλει την ιδέα για σύναψη συνθήκης ειρήνης με τη Σπάρτη. Το 424 παρουσιάστηκε η κωμωδία «Ιππείς», η οποία αποτελεί μία καυστική, αν και κωδικοποιημένη σάτιρα, για τους Αθηναίους πολιτικούς, προ πάντων για το στρατιωτικό ηγέτη της δημοκρατικής παράταξης Κλέωνα, στον οποίο είχε επιτεθεί ήδη έντονα στο έργο του «Βαβυλώνιοι» και τον οποίο κατηγορεί για δημαγωγία.

Το 423 π.Χ. παρουσιάστηκε στα Μεγάλα Διονύσια το έργο «Νεφέλαι», το οποίο αποτελεί μια σάτιρα για τις (τότε) μοντέρνες παιδαγωγικές ιδέες του Σωκράτη. Αυτή η κωμωδία για τον Σωκράτη απετέλεσε πρότυπο για διάφορους Ευρωπαίους συγγραφείς της κλασικής και ρομαντικής εποχής (Lessing, Γκαίτε κ.ά.)

Το 422 παρουσιάστηκε στα Λήναια το έργο «Σφήκες», με το οποίο ο Αριστοφάνης λοιδορεί το δικαστικό σύστημα της Αθήνας και ιδιαίτερα τη δικομανία των οπαδών του Κλέωνα που είχε χάσει μια δίκη για υπεξαίρεση. Η κωμωδία «Ειρήνη» παρουσιάστηκε το 421 π.Χ. στα Μεγάλα Διονύσια. Ο συγγραφέας παρουσιάζει τις καταστροφικές επιπτώσεις του πελοποννησιακού πολέμου στους αγρότες, οι οποίοι στέλνουν μια επιτροπή στον Όλυμπο και ελευθερώνουν τη θεά της ειρήνης.

Το έργο «Όρνιθες» παρουσιάστηκε το 414 επίσης στα Μεγάλα Διονύσια και θεωρείται, λόγω της σκηνικής πληρότητας, το πλέον πετυχημένο έργο του Αριστοφάνη. Πραγματεύεται, όπως στους «Ιππείς» τις πρακτικές των πολιτικών και στρατιωτικών, όμως χωρίς αναφορές σε επίκαιρα γεγονότα της Αθήνας, αλλά ως σημείο εκκινήσεως για να περιγράψει μια ιδανική κοινωνία και ταυτόχρονα για να αποδείξει τη βεβαιότητα για την αποτυχία της. Αν και το έργο αυτό δεν περιέχει το συνήθη για τον Αριστοφάνη πολεμικό τόνο, δεν του λείπουν οι σατιρικές αναφορές σε έργα των Αισχύλου, Ευριπίδη, Πίνδαρου κ.ά. Στα έργα του «Θεσμοφοριάζουσες» (411) και «Βάτραχοι» (405) παρωδούνται τα έργα του Ευριπίδη ως προς το θέμα και το ύφος τους.

Το διασημότερο έργο του Αριστοφάνη είναι η «Λυσιστράτη» που παρουσιάστηκε επίσης το 411 π.Χ.. Η ομώνυμη ηρωίδα του έργου πείθει τις γυναίκες της Αθήνας και της Σπάρτης να απόσχουν από τις ερωτικές δραστηριότητες για να υποχρεωθούν οι άντρες να διακόψουν τον πόλεμο. Το σχέδιο αυτό πετυχαίνει μετά από μερικές εμπλοκές. Αν και το έργο φαίνεται να έχει ένα ευγενή στόχο, τη διακοπή του πολέμου και την έλευση της ειρήνης, όπως γνωρίζουμε από την ιστορία, οι ολιγαρχικοί Λακεδαιμόνιοι δέχονταν να διακόψουν τον πόλεμο με κύριο όρο να καταργήσουν οι Αθηναίοι το δημοκρατικό πολίτευμα. Αυτή ήταν και η επιθυμία του Αριστοφάνη, ο οποίος μαζί με τους ολιγαρχικούς υποστήριζε κάθε τι που θα υπόσκαπτε το δημοκρατικό πολίτευμα της Αθήνας. Τα ύστερα έργα «Εκκλησιάζουσες» (393) και «Πλούτος» (388) ασχολούνται με ζητήματα της ιδιωτικής περιουσίας.

Τα έργα του Αριστοφάνη είχαν σημαντική επίδραση σε μεταγενέστερους συγγραφείς, ιδιαίτερα σε Άγγλους σατιρικούς του 17ου και 18ου αιώνα.

Σωζόμενες Κωμωδίες

Αποσπασματικά Σωζόμενες Κωμωδίες

  • Δαιταλείς (427 π.Χ.)
  • Βαβυλώνιοι (426 π.Χ.)
  • Γεωργοί (424 π.Χ.)
  • Ολκάδες (423 π.Χ.)
  • Προάγων (422 π.Χ.)
  • Αμφιάραος (414 π.Χ.)
  • Πλούτος α’ (408 π.Χ.)
  • Γηρυτάδης (407 π.Χ.)
  • Κώκαλος (387 π.Χ.)
  • Αιολοσίκων β’ (386 π.Χ.)

Νεοελληνικές μεταφράσεις

  • Αχαρνής
    • Μάρκος Αυγέρης («Φέξης» 1911)
    • Θρασύβουλος Σταύρου («Εστία» χχ)
    • Νίκος Σφυρόερας (& αρχαίο κείμενο – «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός» χχ)
  • Ιππής
    • Μάρκος Αυγέρης («Φέξης» 1911)
    • Κώστας Βάρναλης («Κέδρος» 1970)
    • Θρασύβουλος Σταύρου («Εστία» χχ)
    • Νίκος Σφυρόερας (& αρχαίο κείμενο – «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός» χχ)
  • Νεφέλαι
    • Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής («Χ.Νικολαϊδου-Φιλαδελφέως» 1860)
    • Πολύβιος Δημητρακόπουλος («Φέξης» 1910)
    • Γεώργιος Σουρής («Ελλην.Εκδοτ.Εταιρεία» 1910 και Άπαντα τ. Α΄, «Γιοβάνης» 1966)
    • Κώστας Βάρναλης («Ι.& Π.Ζαχαρόπουλος» & αρχαίο κείμενο, 1939 και «Κέδρος» 1970)
    • Νίκος Σφυρόερας (& αρχαίο κείμενο – & αρχαίο κείμενο – «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός» χχ)
    • Θρασύβουλος Σταύρου («Εστία» χχ)
  • Σφήκες
    • Μάρκος Αυγέρης («Φέξης» 1911)
    • Θρασύβουλος Σταύρου («Εστία» χχ)
    • Νίκος Σφυρόερας (& αρχαίο κείμενο – «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός» χχ)
  • Ειρήνη
    • Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής («Χ.Νικολαϊδου-Φιλαδελφέως» 1860)
    • Μάρκος Αυγέρης («Φέξης» 1911)
    • Κώστας Βάρναλης («Ι.& Π.Ζαχαρόπουλος» & αρχαίο κείμενο, 1956 και «Κέδρος» 1970)
    • Θ.Πιερίδης (¨Ηριδανός» 1970)
    • Φώτος Γιοφύλλης («Μαρή» χχ)
    • Θρασύβουλος Σταύρου («Εστία» χχ)
    • Νίκος Σφυρόερας (& αρχαίο κείμενο – «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός» χχ)
  • Όρνιθες
    • Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής («Χ.Νικολαϊδου-Φιλαδελφέως» 1860)
    • Πολύβιος Δημητρακόπουλος («Φέξης» 1910)
    • Βασίλης Ρώτας («Εταιρεία Λογοτεχνικών Εκδόσεων» 1960)
    • Θρασύβουλος Σταύρου («Εστία» χχ)
    • Νίκος Σφυρόερας (& αρχαίο κείμενο – «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός» χχ)
  • Λυσιστράτη
    • Πολύβιος Δημητρακόπουλος («Φέξης» 1910)
    • Φώτος Γιοφύλλης (1953 και «Αγγελιδάκη» 1962)
    • Κώστας Βάρναλης («Κέδρος» 1965)
    • Θρασύβουλος Σταύρου («Εστία» χχ)
    • Νίκος Σφυρόερας (& αρχαίο κείμενο – «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός» χχ)
  • Θεσμοφοριάζουσαι
    • Μάρκος Αυγέρης («Φέξης» 1912)
    • Θρασύβουλος Σταύρου («Εστία» χχ)
    • Νίκος Σφυρόερας (& αρχαίο κείμενο – «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός» χχ)
  • Βάτραχοι
    • Πολύβιος Δημητρακόπουλος («Φέξης» 1910)
    • Απόστολος Μελαχρινός (& αρχαίο κείμενο – «Ι.& Π.Ζαχαρόπουλος» 1940)
    • Κώστας Βάρναλης («Κέδρος» 1971)
    • Θρασύβουλος Σταύρου («Εστία» χχ)
    • Νίκος Σφυρόερας (& αρχαίο κείμενο – «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός» χχ)
  • Εκκλησιάζουσαι
    • Πολύβιος Δημητρακόπουλος («Φέξης» 1910)
    • Φώτος Γιοφύλλης («Πανελλήνιος Εκδ.Οίκος» 1935 και «Μαρή» χχ)
    • Θρασύβουλος Σταύρου («Εστία» 1956)
    • Κώστας Βάρναλης («Κέδρος» 1970)
    • Νίκος Σφυρόερας (& αρχαίο κείμενο – «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός» χχ)
  • Πλούτος
    • Μάρκος Αυγέρης («Φέξης» 1912)
    • Κώστας Βάρναλης («Ι.Ν.Ζαχαρόπουλος» & αρχαίο κείμενο, 1956 και «Κέδρος» 1971)
    • Θρασύβουλος Σταύρου («Εστία» χχ)
    • Νίκος Σφυρόερας (& αρχαίο κείμενο – «Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός» χχ)
    • Πηγή: https://el.wikipedia.org

Τζιάνι Ροντάρι

Πηγή εικόνας: http://www.ariles.it/en/gianni-rodari/

Ο Τζιάνι Ροντάρι γεννήθηκε στο Πιεμόντε το 1920 και πέθανε στη Ρώμη το 1980. Eργάστηκε για αρκετά χρόνια ως δάσκαλος, αλλά ασχολήθηκε κυρίως με τη δημοσιογραφία, την οποία υπηρέτησε ως διευθυντής εφημερίδων και περιοδικών. Το 1944 εντάχθηκε στο Κομουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας. Βέβαια, η ιδιότητα με την οποία έγινε γνωστός τόσο στη χώρα του όσο και διεθνώς είναι αυτή του συγγραφέα παιδικών βιβλίων. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε ολόκληρο τον κόσμο (πολλά από αυτά κυκλοφορούν και στα ελληνικά) και έχουν διαβαστεί από εκατομμύρια παιδιά. Το 1970 του απονεμήθηκε το βραβείο Άντερσεν, η μεγαλύτερη διάκριση διεθνώς για συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας.

Βιβλιογραφία (αλφαβητικά)
Αταλάντη Γραμματική της φαντασίας
Δυο φορές κι έναν καιρό… ο βαρόνος Λαμπερτό Ένα και 7
Εφευρέτες αριθμών Ζώα έξω απ το κλουβί
Η Αλίκη στη χώρα της περιέργειας Η Αλίκη στη χώρα της περιέργειας
Η γόνδολα φάντασμα Η θαυμαστή ιστορία του ανθρώπου από την αρχή
Η πίπα της μάγισσας και άλλες φανταστικές ιστορίες Η Τερεζούλα – Τοσοδούλα και άλλες ιστορίες
Η Τερεζούλα Τοσηδούλα και άλλα παραμύθια Η τούρτα στον ουρανό
Ιστορίες φτιαγμένες στη μηχανή Κυριακάτικη μύτη και άλλα παραμύθια
Μια φορά κι έναν καιρό… Βαρώνος Λαμπέρτ Ο ανθρωπάκος της βροχής και άλλα παραμύθια
Ο Αντωνάκης ο αόρατος Ο Κρεμμυδάκης και η παρέα του
Ο Κρεμμυδάκης και η παρέα του Ο πλανήτης Σειρήνα
Ο πλανήτης των χριστουγεννιάτικων δέντρων Ο Συννεφούλης
Ο Τζιπ μέσα στην τηλεόραση Όταν οι καμπάνες σταμάτησαν τον πόλεμο
Παραμύθια απ όλο τον κόσμο Α (Νέα Επιλογή) Παραμύθια απ όλο τον κόσμο Β (Νέα επιλογή)
Παραμύθια απ όλο τον κόσμο Γ (Νέα επιλογή) Παραμύθια απ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ
Παραμύθια από το τηλέφωνο Παραμύθια για να σπάτε κέφι
Παραμύθια σαν πλατύ χαμόγελο Παραμύθια σαν πλατύ χαμόγελο
Πες μου τι χρειάζεται Τα παραμύθια του μπαρμπα-Γενειάδα
Το Βιβλίο των Γιατί Φάντης μπαστούνι και άλλα παραμύθια
ΦΛΥΑΡΙΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΤΗ ΓΗ 1 ΦΛΥΑΡΙΕΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΚΑΙ ΤΗ ΓΗ 2
Χαμένος στην τηλεόραση και άλλες ιστορίες σε τροχιά

 

Πηγή: http://www.protoporia.gr

Χαρούμενα, μαγικά Χριστούγεννα

 

 

Ρένα Καρθαίου

Η Ρένα Καρθαίου (Αθήνα, 191311 Οκτωβρίου 2005) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και μεταφράστρια. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ειρήνη Λάκωνα.

Πηγή εικόνας: http://www.newsbomb.gr

Βιογραφικά στοιχεία

Ήταν κόρη του γνωστού θεατρικού μεταφραστή και ποιητή Κ. Καρθαίου (18781955). Σπούδασε στο Γερμανικό Σχολείο και έπειτα στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.[2] Καλλιέργησε ιδιαίτερα την ποίηση για παιδιά και εργάστηκε για τη διάδοση του παιδικού βιβλίου στην Ελλάδα. Το 1963 εξέδωσε, μαζί με τον σύζυγό της δημοσιογράφο Αντώνη Μπρούσαλη, το περιοδικό «Η Πλώρη», με σκοπό την καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, στράφηκε σχεδόν αποκλειστικά στην παιδική λογοτεχνία, ιδιαίτερα στην ποίηση, την οποία ανανέωσε αισθητικά και θεματολογικά. Η ποίησή της έχει θεματικούς πυρήνες τη φύση και το παιδί και διακρίνεται για την τεχνική της αρτιότητα (με προτίμηση στην παραδοσιακή στιχουργική), την αμεσότητα, το χιούμορ και τη ζωντάνια.

Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη συλλόγων όπως η Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά (έως το 1966) και ο Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου. Επίσης μετέφρασε ξένους Ποιητές και συγγραφείς (Ρίλκε, Ταγκόρ, Γκαλίν, Κέρνερ κ.ά.)

Εργογραφία

  • Τα πουλιά της Ιεριχώ (1949)
  • Το δέντρο του ουρανού (1961)
  • Χαρταετοί στον ουρανό (1972,βραβείο Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς)
  • Ανοιξιάτικα και κυπαρισσόμηλα (1982)
  • Στα μονοπάτια του ήλιου (2000)

Συνεργάστηκε επίσης στη συγγραφή αναγνωστικών και βιβλίων για τις διακοπές:

  • Ο αγέρας παίζει φλογέρα (1977,με τη Γ.Γρηγοριάδου-Σουρέλη & τον Γ.Σουρέλη)
  • Αναγνωστικό Δ΄ Δημοτικού (1979,με τους Γ.Γρηγοριάδου-Σουρέλη & Γ.Σουρέλη)
  • Χαρούμενες διακοπές (με την Κ. Μάνου-Πασσά,8τόμοι)
  • Παρέα με τον Αίσωπο (1998,3τόμοι,με την Κ.Μάνου-Πασσά)

Πηγή: https://el.wikipedia.org/

Ποιος θα προσέχει τώρα τον Paddington;

«Eφυγε» την Τρίτη 27 Ιουνίου, σε ηλικία 91 ετών, ο δημιουργός του πιο αγαπημένου αρκούδου των παιδικών βιβλίων. Ο Michael Bond γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1926 στο Newbury της Αγγλίας. Δεν τελείωσε ποτέ το σχολείο, γιατί δεν του άρεσε το εκπαιδευτήριο στο οποίο τον έστειλαν οι γονείς του να φοιτήσει. Αντ’αυτού, δούλεψε σαν βοηθός στο γραφείο ενός δικηγόρου κι αργότερα σαν βοηθός μηχανικού στο BBC. Tα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μπήκε στην αεροπορία και την περιόδο που βρισκόταν με τη μονάδα του στο Κάιρο, έγραψε την πρώτη του ιστορία, την οποία πούλησε για 7 γκινέες σε ένα περιοδικό. Το 1958 και όσο δούλευε σαν κάμεραμαν στο BBC, κυκλοφόρησε η πρώτη ιστορία του Paddington, με τίτλο «A Bear Called Paddington».

Η πρώτη εικονογράφηση του αρκούδου από την Fortnum

H πρώτη εμφάνιση του αρκούδου έγινε στις 13 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς και αγαπήθηκε όσο λίγοι χαρακτήρες παιδικών βιβλίων. Ο Paddington πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο σταθμό τρένων, στον οποίο βρέθηκε ταξιδεύοντας από το μακρινό Περού. Με το καπελάκι του και το μπλε μοντγκόμερί του, ο αρκούδος υιοθετήθηκε από την (ανθρώπινη) οικογένεια Brown, οι οποίοι του έδωσαν το όνομα του σταθμού! Ο πάντα ευγενικός και καλόκαρδος αρκούδος λατρεύει τις μαρμελάδες και μπλέκει πάντα κατά λάθος σε διάφορες περιπέτειες και αυτό είναι που τον κάνει ακόμα και τώρα τόσο αγαπητό από τα παιδιά. Τόσο αγαπητό που τα 150 βιβλία της σειράς έχουν πουλήσει περισσότερα από 30 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες, ενώ το πιο πρόσφατο βιβλίο κυκλοφόρησε μόλις πριν μερικούς μήνες, τον Απρίλιο του 2017. Εκτός από τα βιβλία, ο Paddington έγινε και τηλεοπτική σειρά και κινηματογραφική ταινία, ενώ μέσα στην χρονιά αναμένεται και η συνέχεια της ταινίας στα σινεμά.

O Paddington εικονογραφήθηκε από πολλούς καλλιτέχνες. Η Peggy Fortnum ήταν η πρώτη που έδωσε μορφή στον αρκούδο από το Περού με το μολύβι της (αργότερα μπήκαν χρώματα από άλλους εικονογράφους) και ακολούθησαν οι Fred Banbery, Ivor Wood, David McKee, Barry Macey και R.W. Alley.

Πηγή: http://kokkinialepou.gr

Γεώργιος Βιζυηνός

Ο Γεώργιος Βιζυηνός (πραγματικό ονοματεπώνυμο Γεώργιος Μιχαήλ Σύρμας ή Μιχαηλίδης, Βιζύη, 8 Μαρτίου 1849[1]Αθήνα, 15 Απριλίου 1896 (47 ετών), ήταν Έλληνας πεζογράφος, ποιητής και λόγιος. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής λογοτεχνίας.

Γεννήθηκε στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης, το σημερινό Βιζέ της Τουρκίας, στις 8 Μαρτίου 1849, γιος πολύ φτωχικής οικογένειας. Ο πατέρας του, Μιχαήλος Σύρμας, δούλευε στα καμίνια του ασβέστη. Αργότερα έγινε πραματευτής και πέθανε από τύφο το 1854 αφήνοντας τον γιό του ορφανό σε ηλικία 5 ετών. Είχε άλλα τέσσερα αδέλφια: τον Μιχαήλο, που πέθανε τρία χρόνια πριν από τον Γεώργιο, τον Χρηστάκη, τον αδικοσκοτωμένο ταχυδρόμο, για τον οποίο μιλά στο διήγημά του Ποιος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου, και δύο κορίτσια, την Άννα, που πέθανε με τις συνθήκες που περιγράφει στο Αμάρτημα της μητρός μου και την Αννιώ, που πήρε το όνομα της αδελφής της, αλλά πέθανε κι αυτή μικρή[2] Σε ηλικία 10 ετών οι παππούδες του τον στέλνουν στην Κωνσταντινούπολη κοντά σε ένα θείο του για να μάθει ραπτική. Παραμένει εκεί μέχρι την ηλικία των 18, προστατευόμενος από τον Κύπριο έμπορο, Γιάγκο Γεωργιάδη και αργότερα προστατευόμενος του αρχιεπισκόπου Κύπρου, Σωφρονίου Β΄, ζει για ένα διάστημα στην Κύπρο, όπου μάλιστα τον προόριζαν για τον ιερατικό κλάδο. Το 1872 γίνεται ιεροσπουδαστής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, χωρίς την υποχρέωση να ιερωθεί, όπου το 1873 δημοσιεύει και την πρώτη του ποιητική συλλογή (Ποιητικά Πρωτόλεια)[3]. Μεταξύ των καθηγητών του αναφέρεται και ο ποιητής Ηλίας Τανταλίδης, ο οποίος διέκρινε στον Βιζυηνό στοιχεία ιδιαίτερου ταλέντου και ευφυίας, ώστε τον σύστησε στον πλούσιο Γεώργιο Ζαρίφη[4]. Το 1874 το επικό ποίημά του Κόδρος βραβεύεται στον Βουτσιναίο Ποιητικό Διαγωνισμό[5]. Την ίδια χρονιά εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά με δαπάνες του Ζαρίφη μεταβαίνει στη Γερμανία, στη Γοτίγγη, όπου σπουδάζει φιλολογία και φιλοσοφία στο διάστημα 18751878. Το 1876 η επόμενη ποιητική συλλογή του Άραις μάραις κουκουνάραις (μετονομάστηκε σε Βοσπορίδες Αύραι) βραβεύεται στον Βουτσιναίο Διαγωνισμό, στον οποίο, το 1877 η συλλογή του Εσπερίδες επαινείται. Το 1881 τυπώνεται στη Λειψία η διδακτορική του διατριβή Das Kinderspiel in Bezug auf Psychologie und Paedagogik («Το παιδικό παιχνίδι υπό έποψη ψυχολογική και παιδαγωγική»)[4]. Μέχρι το 1884 ο Βιζυηνός επισκέπτεται το Παρίσι (1882), όπου γνωρίζει τον Δημήτριο Βικέλα, τον Marquis Queux de Saint-Hilaire και τη Juliette Lamber-Adam, και το Λονδίνο (1883), όπου σχετίζεται με τον πρεσβευτή Πέτρο Βράιλα-Αρμένη. Παράλληλα, δημοσιεύει την ποιητική συλλογή Ατθίδες Αύραι. Την ίδια χρονιά (1883) δημοσιεύεται στην Εστία το πρώτο μεγάλο διήγημά του, Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως. Δημοσιεύονται επίσης το Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου και Το αμάρτημα της μητρός μου. Το 1884, λόγω του θανάτου του προστάτη του, Ζαρίφη, υποχρεώνεται να επιστρέψει στην Αθήνα και διορίζεται καθηγητής σε γυμνάσιο.

Ένα χρόνο αργότερα εκλέγεται υφηγητής στην έδρα της Ιστορίας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με την επί υφηγεσία διατριβή Η φιλοσοφία του καλού παρά Πλωτίνω[6]. Παράλληλα δημοσιεύονται τα διηγήματά του Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας και Το μόνον της ζωής του ταξείδιον. Εκείνη την εποχή αρχίζει να ασχολείται με ένα μεταλλείο στο Σαμάκοβο. Το 1886 γράφει το Ο Μοσκώβ-Σελήμ. Το 1892 προσβάλλεται από φρενική νόσο και καταλήγει έγκλειστος στις 14 Απριλίου 1892 στο Δρομοκαΐτειο Ψυχιατρείο[7]. Εκεί ζει βυθισμένος στις ουτοπικές εμμονές του για την εκμετάλλευση του μεταλλείου στην πατρίδα του και στο παραληρηματικό πάθος του για τη νεαρή Μπετίνα Φραβασίλη (14 ετών), μαθήτριάς του στο Ωδείο Αθηνών, την οποία επιθυμούσε να νυμφευθεί[8]. Ύστερα από τέσσερα χρόνια εγκλεισμού, πεθαίνει στις 15 Απριλίου 1896, σε ηλικία 47 ετών.

Έργο

Ο Βιζυηνός, νους κριτικός, ιδιοφυής, φιλέρευνος, διδάσκει, μεταφράζει τις γνωστότερες ευρωπαϊκές μπαλάντες, συγγράφει μελέτες φιλοσοφικές, αισθητικές, ψυχολογικές, λαογραφικές, αλλά και σχολικά εγχειρίδια και άρθρα για εγκυκλοπαιδικά λεξικά.

Το αφηγηματικό του υλικό, αντλημένο από προσωπικές και οικογενειακές μνήμες, από τις παραδόσεις και τα βιώματα της λαϊκής ζωής στην ιδιαίτερη πατρίδα του, διοχετεύεται στα διηγήματά του. Το υλικό αυτό ενισχυμένο από το στέρεο υπόβαθρο της παιδείας του και την επιστημονική γνώση της ψυχολογίας ενσωματωμένο σε μια ποικίλη, πλούσια γλώσσα υψηλού ήθους (λόγια, λαϊκή, ιδιωματική) διοχετεύεται στα διηγήματά του. Έτσι ο Βιζυηνός αναπτύσσει τη μυθοπλασία του. Ανακαινιστής και πρωτοπόρος, ανοίγει τον δρόμο της νεοελληνικής διηγηματογραφίας. Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, η μυθιστορηματική πλαστικότητα των χαρακτήρων, οι δραματικές συγκρούσεις, η δομή, η δραματικότητα, η άρτια αφηγηματική τεχνική — η ενδιαφέρουσα διαπλοκή του ιστορικού και του αφηγηματικού χρόνου — είναι μερικά από τα βασικά γνωρίσματα του «Αμαρτήματος της μητρός μου», αλλά και των άλλων διηγημάτων του.

Όλες οι μελέτες του – όπως και αρκετές ποιητικές συλλογές – εκδόθηκαν σε αυτοτελή τόμο. Τα διηγήματα και τα άρθρα δημοσιεύθηκαν σε διάφορα έντυπα της εποχής και δεν συγκεντρώθηκαν σε τόμο κατά τη διάρκεια της ζωής του. Από τα χειρόγραφά του σώζονται κάποιες επιστολές και αρκετά ποιήματα. Βλ. την έκδοση «Επιστολές» σε επιμέλεια Γ. Παπακώστα (Αθήνα: Πατάκης 2004) και για εκτενή βιβλιογραφικά τον Α´ τόμο της έκδοσης «Τα Ποιήματα» (Αθήνα: Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη 2003).

Πηγή: https://el.wikipedia.org