Αρχείο

Ποιος θα προσέχει τώρα τον Paddington;

«Eφυγε» την Τρίτη 27 Ιουνίου, σε ηλικία 91 ετών, ο δημιουργός του πιο αγαπημένου αρκούδου των παιδικών βιβλίων. Ο Michael Bond γεννήθηκε στις 13 Ιανουαρίου του 1926 στο Newbury της Αγγλίας. Δεν τελείωσε ποτέ το σχολείο, γιατί δεν του άρεσε το εκπαιδευτήριο στο οποίο τον έστειλαν οι γονείς του να φοιτήσει. Αντ’αυτού, δούλεψε σαν βοηθός στο γραφείο ενός δικηγόρου κι αργότερα σαν βοηθός μηχανικού στο BBC. Tα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μπήκε στην αεροπορία και την περιόδο που βρισκόταν με τη μονάδα του στο Κάιρο, έγραψε την πρώτη του ιστορία, την οποία πούλησε για 7 γκινέες σε ένα περιοδικό. Το 1958 και όσο δούλευε σαν κάμεραμαν στο BBC, κυκλοφόρησε η πρώτη ιστορία του Paddington, με τίτλο «A Bear Called Paddington».

Η πρώτη εικονογράφηση του αρκούδου από την Fortnum

H πρώτη εμφάνιση του αρκούδου έγινε στις 13 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς και αγαπήθηκε όσο λίγοι χαρακτήρες παιδικών βιβλίων. Ο Paddington πήρε το όνομά του από τον ομώνυμο σταθμό τρένων, στον οποίο βρέθηκε ταξιδεύοντας από το μακρινό Περού. Με το καπελάκι του και το μπλε μοντγκόμερί του, ο αρκούδος υιοθετήθηκε από την (ανθρώπινη) οικογένεια Brown, οι οποίοι του έδωσαν το όνομα του σταθμού! Ο πάντα ευγενικός και καλόκαρδος αρκούδος λατρεύει τις μαρμελάδες και μπλέκει πάντα κατά λάθος σε διάφορες περιπέτειες και αυτό είναι που τον κάνει ακόμα και τώρα τόσο αγαπητό από τα παιδιά. Τόσο αγαπητό που τα 150 βιβλία της σειράς έχουν πουλήσει περισσότερα από 30 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες, ενώ το πιο πρόσφατο βιβλίο κυκλοφόρησε μόλις πριν μερικούς μήνες, τον Απρίλιο του 2017. Εκτός από τα βιβλία, ο Paddington έγινε και τηλεοπτική σειρά και κινηματογραφική ταινία, ενώ μέσα στην χρονιά αναμένεται και η συνέχεια της ταινίας στα σινεμά.

O Paddington εικονογραφήθηκε από πολλούς καλλιτέχνες. Η Peggy Fortnum ήταν η πρώτη που έδωσε μορφή στον αρκούδο από το Περού με το μολύβι της (αργότερα μπήκαν χρώματα από άλλους εικονογράφους) και ακολούθησαν οι Fred Banbery, Ivor Wood, David McKee, Barry Macey και R.W. Alley.

Πηγή: http://kokkinialepou.gr

Γεώργιος Βιζυηνός

Ο Γεώργιος Βιζυηνός (πραγματικό ονοματεπώνυμο Γεώργιος Μιχαήλ Σύρμας ή Μιχαηλίδης, Βιζύη, 8 Μαρτίου 1849[1]Αθήνα, 15 Απριλίου 1896 (47 ετών), ήταν Έλληνας πεζογράφος, ποιητής και λόγιος. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής λογοτεχνίας.

Γεννήθηκε στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης, το σημερινό Βιζέ της Τουρκίας, στις 8 Μαρτίου 1849, γιος πολύ φτωχικής οικογένειας. Ο πατέρας του, Μιχαήλος Σύρμας, δούλευε στα καμίνια του ασβέστη. Αργότερα έγινε πραματευτής και πέθανε από τύφο το 1854 αφήνοντας τον γιό του ορφανό σε ηλικία 5 ετών. Είχε άλλα τέσσερα αδέλφια: τον Μιχαήλο, που πέθανε τρία χρόνια πριν από τον Γεώργιο, τον Χρηστάκη, τον αδικοσκοτωμένο ταχυδρόμο, για τον οποίο μιλά στο διήγημά του Ποιος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου, και δύο κορίτσια, την Άννα, που πέθανε με τις συνθήκες που περιγράφει στο Αμάρτημα της μητρός μου και την Αννιώ, που πήρε το όνομα της αδελφής της, αλλά πέθανε κι αυτή μικρή[2] Σε ηλικία 10 ετών οι παππούδες του τον στέλνουν στην Κωνσταντινούπολη κοντά σε ένα θείο του για να μάθει ραπτική. Παραμένει εκεί μέχρι την ηλικία των 18, προστατευόμενος από τον Κύπριο έμπορο, Γιάγκο Γεωργιάδη και αργότερα προστατευόμενος του αρχιεπισκόπου Κύπρου, Σωφρονίου Β΄, ζει για ένα διάστημα στην Κύπρο, όπου μάλιστα τον προόριζαν για τον ιερατικό κλάδο. Το 1872 γίνεται ιεροσπουδαστής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, χωρίς την υποχρέωση να ιερωθεί, όπου το 1873 δημοσιεύει και την πρώτη του ποιητική συλλογή (Ποιητικά Πρωτόλεια)[3]. Μεταξύ των καθηγητών του αναφέρεται και ο ποιητής Ηλίας Τανταλίδης, ο οποίος διέκρινε στον Βιζυηνό στοιχεία ιδιαίτερου ταλέντου και ευφυίας, ώστε τον σύστησε στον πλούσιο Γεώργιο Ζαρίφη[4]. Το 1874 το επικό ποίημά του Κόδρος βραβεύεται στον Βουτσιναίο Ποιητικό Διαγωνισμό[5]. Την ίδια χρονιά εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά με δαπάνες του Ζαρίφη μεταβαίνει στη Γερμανία, στη Γοτίγγη, όπου σπουδάζει φιλολογία και φιλοσοφία στο διάστημα 18751878. Το 1876 η επόμενη ποιητική συλλογή του Άραις μάραις κουκουνάραις (μετονομάστηκε σε Βοσπορίδες Αύραι) βραβεύεται στον Βουτσιναίο Διαγωνισμό, στον οποίο, το 1877 η συλλογή του Εσπερίδες επαινείται. Το 1881 τυπώνεται στη Λειψία η διδακτορική του διατριβή Das Kinderspiel in Bezug auf Psychologie und Paedagogik («Το παιδικό παιχνίδι υπό έποψη ψυχολογική και παιδαγωγική»)[4]. Μέχρι το 1884 ο Βιζυηνός επισκέπτεται το Παρίσι (1882), όπου γνωρίζει τον Δημήτριο Βικέλα, τον Marquis Queux de Saint-Hilaire και τη Juliette Lamber-Adam, και το Λονδίνο (1883), όπου σχετίζεται με τον πρεσβευτή Πέτρο Βράιλα-Αρμένη. Παράλληλα, δημοσιεύει την ποιητική συλλογή Ατθίδες Αύραι. Την ίδια χρονιά (1883) δημοσιεύεται στην Εστία το πρώτο μεγάλο διήγημά του, Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως. Δημοσιεύονται επίσης το Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου και Το αμάρτημα της μητρός μου. Το 1884, λόγω του θανάτου του προστάτη του, Ζαρίφη, υποχρεώνεται να επιστρέψει στην Αθήνα και διορίζεται καθηγητής σε γυμνάσιο.

Ένα χρόνο αργότερα εκλέγεται υφηγητής στην έδρα της Ιστορίας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, με την επί υφηγεσία διατριβή Η φιλοσοφία του καλού παρά Πλωτίνω[6]. Παράλληλα δημοσιεύονται τα διηγήματά του Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας και Το μόνον της ζωής του ταξείδιον. Εκείνη την εποχή αρχίζει να ασχολείται με ένα μεταλλείο στο Σαμάκοβο. Το 1886 γράφει το Ο Μοσκώβ-Σελήμ. Το 1892 προσβάλλεται από φρενική νόσο και καταλήγει έγκλειστος στις 14 Απριλίου 1892 στο Δρομοκαΐτειο Ψυχιατρείο[7]. Εκεί ζει βυθισμένος στις ουτοπικές εμμονές του για την εκμετάλλευση του μεταλλείου στην πατρίδα του και στο παραληρηματικό πάθος του για τη νεαρή Μπετίνα Φραβασίλη (14 ετών), μαθήτριάς του στο Ωδείο Αθηνών, την οποία επιθυμούσε να νυμφευθεί[8]. Ύστερα από τέσσερα χρόνια εγκλεισμού, πεθαίνει στις 15 Απριλίου 1896, σε ηλικία 47 ετών.

Έργο

Ο Βιζυηνός, νους κριτικός, ιδιοφυής, φιλέρευνος, διδάσκει, μεταφράζει τις γνωστότερες ευρωπαϊκές μπαλάντες, συγγράφει μελέτες φιλοσοφικές, αισθητικές, ψυχολογικές, λαογραφικές, αλλά και σχολικά εγχειρίδια και άρθρα για εγκυκλοπαιδικά λεξικά.

Το αφηγηματικό του υλικό, αντλημένο από προσωπικές και οικογενειακές μνήμες, από τις παραδόσεις και τα βιώματα της λαϊκής ζωής στην ιδιαίτερη πατρίδα του, διοχετεύεται στα διηγήματά του. Το υλικό αυτό ενισχυμένο από το στέρεο υπόβαθρο της παιδείας του και την επιστημονική γνώση της ψυχολογίας ενσωματωμένο σε μια ποικίλη, πλούσια γλώσσα υψηλού ήθους (λόγια, λαϊκή, ιδιωματική) διοχετεύεται στα διηγήματά του. Έτσι ο Βιζυηνός αναπτύσσει τη μυθοπλασία του. Ανακαινιστής και πρωτοπόρος, ανοίγει τον δρόμο της νεοελληνικής διηγηματογραφίας. Η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, η μυθιστορηματική πλαστικότητα των χαρακτήρων, οι δραματικές συγκρούσεις, η δομή, η δραματικότητα, η άρτια αφηγηματική τεχνική — η ενδιαφέρουσα διαπλοκή του ιστορικού και του αφηγηματικού χρόνου — είναι μερικά από τα βασικά γνωρίσματα του «Αμαρτήματος της μητρός μου», αλλά και των άλλων διηγημάτων του.

Όλες οι μελέτες του – όπως και αρκετές ποιητικές συλλογές – εκδόθηκαν σε αυτοτελή τόμο. Τα διηγήματα και τα άρθρα δημοσιεύθηκαν σε διάφορα έντυπα της εποχής και δεν συγκεντρώθηκαν σε τόμο κατά τη διάρκεια της ζωής του. Από τα χειρόγραφά του σώζονται κάποιες επιστολές και αρκετά ποιήματα. Βλ. την έκδοση «Επιστολές» σε επιμέλεια Γ. Παπακώστα (Αθήνα: Πατάκης 2004) και για εκτενή βιβλιογραφικά τον Α´ τόμο της έκδοσης «Τα Ποιήματα» (Αθήνα: Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη 2003).

Πηγή: https://el.wikipedia.org

Οι περιπέτειες του Τομ Σώγερ-Ταινία

Ο Σάμουελ Λάνγκχορν Κλέμενς (Samuel Langhorne Clemens, 30 Νοεμβρίου 1835 – 21 Απριλίου 1910), γνωστός κυρίως με το ψευδώνυμο Μαρκ Τουαίην, ήταν Αμερικανός συγγραφέας. Ανάμεσα στα πιο γνωστά βιβλία του είναι οι Περιπέτειες του Τομ Σώγιερ και οι Περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν («Χακ Φιν» σε ορισμένες ελληνικές εκδόσεις).

Πέθανε στο Ρέντινγκ του Κονέκτικατ στις 21 Απριλίου του 1910, σε ηλικία 74 ετών.

Mark Twain, Brady-Handy photo portrait, Feb 7, 1871, cropped.jpg

Μαρκ Τουαίην

Πηγή: https://el.wikipedia.org/

Πίνακας περιεχομένων

Πηγή βίντεο: https://youtu.be/gAgI03DH2eM

Ηλιόπουλος, Βαγγέλης, συγγραφέας

Ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Σπούδασε παιδαγωγικά και θεολογία. Από το 1984 εργάζεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Το 1995 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο λογοτεχνίας για παιδιά, «Η ιστορία της ζαρωμένης κάλτσας». Το 1997 κυκλοφόρησε ο «Τριγωνοψαρούλης», που σύντομα έγινε διάσημος και αγαπήθηκε από μικρούς και μεγάλους. Από τότε κυκλοφόρησαν πολλά βιβλία του -μερικά από τα οποία βραβεύτηκαν από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά, το περιοδικό «Διαβάζω» κ.τ.λ. Επίσης βιβλία του κυκλοφορούν στο εξωτερικό, ενώ συναντάει συχνά τους αναγνώστες του, σε σχολεία και σε φεστιβάλ βιβλίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Είναι πρόεδρος του Δ.Σ. του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (ελληνικού τμήματος της IBBY) για τη διετία 2008-2010.

Πηγή: http://www.biblionet.gr/

Δρ. Φελίτσε Λεονάρντο Μπουσκάλια

Αποτέλεσμα εικόνας για λεο μπουσκαλια quotes

Πηγή: https://quotesgram.com

O Δρ. Φελίτσε Λεονάρντο Μπουσκάλια γεννήθηκε στο Λος Άντζελες στις 11 Ιουνίου του 1924 και ήταν Ιταλικής καταγωγής. Για πολλά χρόνια ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, δίδαξε, επίσης σε διάφορα σεμινάρια, το κοσμοαγαπητό μάθημα Η αγάπη, από το οποίο προήλθε και το ομότιτλο βιβλίο του με την παγκόσμια επιτυχία. Ήταν ένας ακούραστος ταξιδευτής, τον συνόδευε παντού η φήμη του καλού ομιλητή και διδασκάλου, ενώ οι διαλέξεις του ακούγονταν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε όλα τα μέρη του κόσμου. Σε όλα τα βιβλία του αλλά και στα τηλεοπτικά του προγράμματα ασχολούνταν περισσότερο με την δυναμική της αγάπης ως βασικό μοχλό στη διαμόρφωση μιας νέας προσωπικότητας και κατά προέκταση μιας νέας κοινωνίας.

Ο Λέο Μπουσκάλια πέθανε στο σπίτι του στο Glenbrook της Νεβάδα στις 11 Ιουνίου του 1998 από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 74άρων ετών.

Πηγή: http://www.protoporia.gr/

Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις Ψυχολογία καθημερινής συμπεριφοράς

Πηγή: http://www.public.gr/

Αποτέλεσμα εικόνας για λεο μπουσκαλια το να αγαπας δεν ειναι τιποτα

Πηγή: https://www.tumblr.com

Τίτος Πατρίκιος-Ποιητής

Το γαλλικό λογοτεχνικό περιοδικό Pen – που αποτελεί παράρτημα της διεθνούς ένωσης συγγραφέων με παρουσία σε 100 και πλέον χώρες – πρότεινε τον ″δικό μας″ Τίτο Πατρίκιο για το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2015.

Πηγή: http://frapress.gr/2015/04/titos-patrikios-stratevmeni-pena-tis-piisis/

Τίτος Πατρίκιος (1928). Ο Τίτος Πατρίκιος γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος των ηθοποιών Σπύρου και Λέλας Πατρικίου. Το 1946 ολοκλήρωσε τα γυμνασιακά του μαθήματα στο Βαρβάκειο και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε για κάποια χρόνια ως δικηγόρος.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στρατευμένος αρχικά στην ΕΠΟΝ και στη συνέχεια στον ΕΛΑΣ. Το 1944 καταδικάστηκε σε θάνατο από συνεργάτες των γερμανών και η εκτέλεσή του ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας εξορίστηκε στη Μακρόνησο (1951-1952) και κατά τη διετία 1952-1953 στον Άη Στράτη, από όπου επέστρεψε στην Αθήνα με άδεια εξορίστου.

Από το 1959 ως το 1964 σπούδασε κοινωνιολογία στην Ecole Pratique des Hautes Etudes του Παρισιού και πήρε μέρος σε έρευνες του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα, μετά την επιβολή της δικτατορίας του Παπαδόπουλου όμως, κατέφυγε ξανά στο Παρίσι, όπου πήρε μέρος σε εκδηλώσεις ενάντια στο παράνομο καθεστώς, και εργάστηκε στην έδρα της Unesco στο Παρίσι και στη Fao στη Ρώμη. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1975 και εργάστηκε ως δικηγόρος, κοινωνιολόγος και λογοτεχνικός μεταφραστής. Το 1982 επέστρεψε στη θέση που κατείχε στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών πριν το 1967. Στην Αθήνα εργάστηκε επίσης στο Κέντρο Μαρξιστικών Μελετών.

Η πρώτη του εμφάνιση στο χώρο των γραμμάτων πραγματοποιήθηκε το 1943 με τη δημοσίευση ενός ποιήματός του στο περιοδικό «Ξεκίνημα της Νιότης», ενώ το 1954 εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Χωματόδρομος». Ιδρυτικό μέλος του περιοδικού «Επιθεώρηση Τέχνης» από το 1954 δημοσίευσε πολλά άρθρα και κριτικές στις στήλες του, ενώ πολλά δοκίμιά του συμπεριλήφθηκαν σε συγκεντρωτικές εκδόσεις. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση (κείμενα των Σταντάλ, Αραγκόν, Μαγιακόφσκι, Νερούντα, Γκόγκολ, Γκαρωντύ, Λούκατς και άλλων) και την πεζογραφία, ενώ τα περισσότερα κοινωνιολογικά έργα του είναι γραμμένα στα γαλλικά. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, τα φλαμανδικά, τα γερμανικά και τα ολλανδικά. Το 1994 τιμήθηκε με ειδικό κρατικό βραβείο για το σύνολο του έργου του.

Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Τίτου Πατρίκιου βλ. Αλέξανδρος Αργυρίου, «Τίτος Πατρίκιος», στο «Η ελληνική ποίηση · η πρώτη μεταπολεμική γενιά», Αθήνα: Σοκόλης, 1982, Αλέξανδρος Αργυρίου, «Πατρίκιος Τίτος», στο «Παγκόσμιο βιογραφικό λεξικό», τ. 8, Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988 και Δώρα Μέντη, «Πατρίκιος Τίτος», στο «Λεξικό νεοελληνικής λογοτεχνίας», Αθήνα, Πατάκης, 2007.

(Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.· φωτογραφία: Δημήτρης Τσουμπλέκας)

Πηγή: http://www.biblionet.gr

Ουμπέρτο Έκο-Συγγραφέας

Αποτέλεσμα εικόνας για ουμπερτο εκο για παιδια οι τρεις κοσμοναυτεσ

Πηγή φωτογραφίας: http://fragilemag.gr/
Αποτέλεσμα εικόνας για ουμπερτο εκο για παιδια οι τρεις κοσμοναυτεσ

Ο Ουμπέρτο Έκο στο Ηρώδειο στην Αθήνα.

Πηγή φωτογραφίας: http://fractalart.gr

Ο Ουμπέρτο Έκο, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, κριτικός λογοτεχνίας, μυθιστοριογράφος, γεννήθηκε στην Αλεσάντρια του Πιεμόντε στις 5 Ιανουαρίου του 1932. Φημολογείται ότι το επώνυμο «Έκο» είναι το αρκτικόλεξο των λέξεων «Ex Caelis Oblatus», που σημαίνει «θεϊκό δώρο». Ακολούθησε σπουδές μεσαιωνικής φιλοσοφίας και λογοτεχνίας και έκανε το διδακτορικό του στη φιλοσοφία το 1954, ολοκληρώνοντας τη διατριβή του για τον Θωμά Ακινάτη. Από το 1988 ήταν πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο. Το 1965 εξελέγη καθηγητής Οπτικών Επικοινωνιών στη Φλωρεντία και το 1966 καθηγητής της Σημειολογίας στο Μιλάνο. Το 1971 το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια του προσέφερε τη θέση του τακτικού καθηγητή της Σημειολογίας και το 1974 ο Έκο οργάνωσε τον Διεθνή Σύνδεσμο Μελετών. Επίσης, ήταν διευθυντής του περιοδικού «VS». Στη διάρκεια της δεκαετίας του 70, άρχισε να γράφει τα μυθιστορήματα του, κάνοντας την αρχή με «Το όνομα του Ρόδου», που τιμήθηκε με το βραβείο Strega το 1981 και το Medicis Etranger το 1982, ενώ πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο. Ο Έκο περνούσε τον καιρό του με τη γυναίκα του και δύο παιδιά τους ανάμεσα στο σπίτι του στο Μιλάνο (ένα διαμέρισμα-λαβύρινθο με μια βιβλιοθήκη 30.000 βιβλίων) και στο εξοχικό του στο Ρίμινι. Γνώριζε άπταιστα πέντε γλώσσες, μεταξύ των οποίων αρχαία ελληνικά και λατινικά, που χρησιμοποιούσε πολύ συχνά στα βιβλία του, επιστημονικά και λογοτεχνικά. Από την αρχή της καριέρας του είχε κερδίσει πολλές τιμητικές διακρίσεις και έχει κάνει δεκάδες εκδοτικές επιτυχίες. Στις πραγματείες του συγκαταλέγονται: «Opera aperta» (1962), «La struttura assente» (1968), «Θεωρία σημειωτικής» (1975), «Lector in fabula» (1979). To 1980 εμφανίστηκε ως μυθιστοριογράφος με το «Όνομα του Ρόδου», το 1988 ακολούθησε το «Εκκρεμές του Φουκώ».
Έφυγε από τη ζωή στις 19 Φεβρουαρίου 2016 σε ηλικία 84 ετών.

Πηγή: http://www.biblionet.gr/

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ - ΕΚΟ ΟΥΜΠΕΡΤΟ

Περιγραφή

Όταν πια η Γη λάμπει στον ουρανό σαν μακρινό αστέρι, τρεις καχύποπτοι κοσμοναύτες συναντούν έναν Αρειανό με έξι χέρια. . . Μια ιστορία του Umberto Eco εικονογραφημένη από τον Eugenio Carmi για παιδιά, για μεγάλους και για όσους έχουν ανάγκη από παραμύθια.

Πηγή: http://www.exlibris-oldbooks.gr

Βραβεύσεις του Ουμπέρτο Έκο

Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής, Ταξιάρχης των Τεχνών και των Γραμμάτων, Τάγμα της Αξίας για τις Τέχνες και Επιστήμες, Κρατικό Βραβείο της Αυστρίας για την Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία (2001), Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Αξίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας με αστέρα, Βραβείο Πριγκίπισσα της Αστουρίας για την Επικοινωνία και την Ανθρωπιστική Δράση (2000), Pour le Mérite, Επίτιμο διδακτορικό (8 Μαΐου 1993), Επίτιμο διδακτορικό (23 Μαΐου 2002), Επίτιμο διδακτορικό (2009), Prix Médicis for foreign literature (1982) και Βραβείο Στρέγκα (1981).

Πηγή: https://el.wikipedia.org