Αρχείο

Ένας Έλληνας illustrator που τον λένε azbeen και σχεδιάζει παιχνίδια

 Σχεδιάζω από παιδί, με διαλείμματα. Digitally σχεδιάζω από το 2006 περίπου. Η ανάγκη να ζωγραφίζω υπήρχε από τότε που ήμουν παιδί, αλλά όχι από πολύ μικρός.   Από τον Μ.ΗULOT

Ο Αριστοτέλης Φέγγος είναι εικονογράφος.

Σχεδιάζω από παιδί, με διαλείμματα. Digitally σχεδιάζω από το 2006 περίπου. Η ανάγκη να ζωγραφίζω υπήρχε από τότε που ήμουν παιδί, αλλά όχι από πολύ μικρός.

Ένας Έλληνας illustrator που τον λένε azbeen και σχεδιάζει παιχνίδιαΈνας Έλληνας illustrator που τον λένε azbeen και σχεδιάζει παιχνίδια

Χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο azbeen «γιατί είναι πιο εύκολο να το θυμούνται όλοι εκτός από τους Έλληνες» όπως λέει. Τα τελευταία δύο χρόνια δουλεύει ως illustrator για παιχνίδια στην Tamasenco (www.tamasenco.com) και κάνει κυρίως ιντερνετικές δουλειές. «Πριν από αυτό δούλευα για τέσσερα χρόνια ως web designer σε διαφημιστική, αλλά δεν μου δόθηκαν πολλές ευκαιρίες για illustration σε αυτό το δρόμο, οπότε ήταν κάτι που έκανα στον ελεύθερο χρόνο μου, μέχρι να βρω την άκρη και να φύγω από εκεί. Η αλήθεια είναι ότι δεν σπούδασα officially τίποτα από τα δύο. Σπούδασα Ceramics στην Αγγλία και όταν ήρθα εδώ κατάλαβα ότι δεν παίζει τίποτα σχετικό και ο τομέας αυτός πεθαίνει. Είχα από παλιά τρέλα με τους υπολογιστές και θα μπορούσα να βρίσκομαι όλη μέρα μπροστά από μια οθόνη, οπότε άρχισα να σχεδιάζω ψηφιακά και ασχολήθηκα με το web design, γιατί δεν ήταν αρκετά καλές οι δουλειές μου τότε, οπότε ήξερα ότι μόνο έτσι θα έβρισκα δουλειά.   Σχεδιάζω από παιδί με διαλείμματα. Digitally σχεδιάζω από το 2006 περίπου. Η ανάγκη να ζωγραφίζω υπήρχε από τότε που ήμουν παιδί, αλλά όχι από πολύ μικρός. Νομίζω ότι σε κάποια φάση στο γυμνάσιο κατάλαβα ότι μπορώ να χρησιμοποιώ την εικόνα για να επικοινωνώ καλύτερα από ο, τι με το να μιλάω. Μου ήταν πολύ δύσκολο να μιλάω, ενώ με τις εικόνες μπορούσα να λέω άνετα ό,τι με προβλημάτιζε.   Άσχετα όμως με το τι θα ζωγραφίσω, το πιο σημαντικό από όλα και το πιο ενδιαφέρον, είναι το concept της εικόνας και το πώς θα καταφέρω να αποδώσω την ιδέα ξεκάθαρα, χωρίς να μπλέκω μέσα της extra ανούσιες λεπτομέρειες.   H ανάγκη-κίνητρο κράτησε για αρκετά χρόνια. Πλέον δεν είναι έτσι ακριβώς. Τώρα μου αρέσει να ζωγραφίζω και σαν διαδικασία, και το να δημιουργώ είναι ένας τρόπος ζωής που νιώθω ότι με βελτιώνει σαν άνθρωπο και με πιέζει να λύνω συνεχώς προβλήματα και αναλύω θέματα που δεν θα έβρισκα μπροστά μου αλλιώς. Πλέον προσπαθώ να επικοινωνώ με τις εικόνες μου, με concepts που είναι πιο παγκόσμια και μπορούν και οι άλλοι να ταυτιστούν.

Ένας Έλληνας illustrator που τον λένε azbeen και σχεδιάζει παιχνίδια

Νομίζω ότι το αγαπημένο μου θέμα είναι οι χαρακτήρες, αλλά νομίζω ότι είναι κάτι στο οποίο δεν είμαι ιδιαίτερα και αυτό το γεγονός με ζορίζει. Χρειάζομαι ακόμα αρκετή δουλειά για να φτάσω σε ένα σημείο ώστε να είμαι ικανοποιημένος. Τα τελευταία δύο χρόνια ζωγραφίζω και τοπία και νιώθω ότι έχω μια σχετική άνεση σε αυτό. Άσχετα όμως με το τι θα ζωγραφίσω, το πιο σημαντικό από όλα και το κομμάτι που είναι πιο ενδιαφέρον, είναι το concept της εικόνας και το πώς θα καταφέρω να αποδώσω την ιδέα ξεκάθαρα, χωρίς να μπλέκω μέσα της extra ανούσιες λεπτομέρειες. Αυτό το ανακάλυψα πρόσφατα και μου έχει γίνει λίγο εμμονή. Επίσης, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που εμφανίζουν οι νέοι καλλιτέχνες και, εν τέλει, μάλλον είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που έχουμε να ξεπεράσουμε όλοι οι καλλιτέχνες.   Όλες οι εικόνες ξεκινάνε με σκίτσα, πολλά σκίτσα, σκίτσα για την σύνθεση, ξεχωριστά σκίτσα για τους χαρακτήρες και άλλα σκίτσα για ο, τι άλλο έχει μέσα η εικόνα. Όταν κάνω το τελικό σκίτσο και έχω λύσει ό,τι πρόβλημα μπορεί να προκύψει -ποτέ δεν τα λύνω, πάντα ξεφεύγουν προβλήματα- τότε κάνω γύρω στις τέσσερις γρήγορες χρωματικές παραλλαγές και διαλέγω όποια μου αρέσει. Από εκεί και πέρα, είναι το εύκολο κομμάτι. Απλά τελειώνω την εικόνα με βάση το σκίτσο και τα χρώματα.       Ζηλεύω τη δουλειά όλων των άλλων. Όλοι κάνουν τουλάχιστον ένα πράμα καλύτερα από εσένα, οπότε έχεις πάντα να μάθεις κάτι από τους άλλους. Κάποτε αυτό με ζόριζε και προσπαθούσα να αντιγράψω διάφορα στυλ, τώρα ξέρω ότι δεν λειτουργεί έτσι αυτό, οπότε είμαι ελεύθερος να θαυμάζω πιο πολύ από ο,τι να ζηλεύω. Με έχουν επηρεάσει και με επηρεάζουν ακόμα αρκετοί άνθρωποι, δάσκαλοι, φίλοι, καλλιτέχνες και άνθρωποι που δεν έχω γνωρίσει ποτέ. Όλοι, πάντως, έχουν ένα κοινό στοιχείο: ή κάνουν κάτι πολύ σωστό, ή κάτι πολύ λάθος.   Εκτός από την τέχνη έχω δύο κύριες ασχολίες: να παίζω με τον γιο μου που είναι τεσσάρων και να παίζω επιτραπέζια. Περιμένω την στιγμή που αυτά τα δύο θα γίνουν μια ασχολία. Νομίζω ότι όσο περνάνε τα χρόνια ενοχλούμαι λιγότερο από όσα συμβαίνουν γύρω μου και αποδέχομαι σιγά-σιγά ότι ζούμε σε ένα χάος. Ένα πράγμα που με ενοχλεί είναι το γεγονός ότι οι περισσότεροι περιμένουν πάντα από άλλους και από εξωτερικές καταστάσεις να αλλάξει η ζωή τους, αντί να αλλάξουν οι ίδιοι. Ακόμα προσπαθώ να ανακαλύψω αν ένας illustrator μπορεί να ζήσει από την τέχνη του στην Ελλάδα. Σίγουρα είναι δύσκολο, πάντως, γιατί είναι λίγες οι ευκαιρίες και χρειάζεται αρκετός χρόνος για να γίνεις καλός σε αυτό που κάνεις ώστε να έρθουν ευκαιρίες.   Πάντα είμαι περήφανος για τα πιο πρόσφατα πράγματα που κάνω. Αν δεν είμαι, δεν τα δείχνω. Τώρα δουλεύω ένα προσωπικό project με μικρές ιστορίες και δεν έχω ξανακάνει κάτι αντίστοιχο. Η πρώτη ιστορία αναμένεται να βγει σύντομα στο eyeblink-tales.tumblr.com. Το άλλο είναι ένα παιχνίδι το οποίο δουλεύω στην εταιρία που εργάζομαι την Tamasenco. Kαι αυτό ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Μια ιδανική συνέχεια για μένα θα είναι να συνεχίσουν τα πράγματα όπως είναι και να κάνω περισσότερες συναρπαστικές δουλειές με καλούς συνεργάτες.

https://azbeen.gr

Πηγή:www.lifo.gr

Ευγένιος Σπαθάρης

 Ο Ευγένιος Σπαθάρης (2 Ιανουαρίου 1924 – 9 Μαΐου 2009) του Σωτηρίου ήταν καλλιτέχνης του ελληνικού θεάτρου σκιών, ένας από τους πιο σημαντικούς καραγκιοζοπαίχτες και ζωγράφος.

Γεννήθηκε στην Κηφισιά στις 2 Ιανουαρίου 1924. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και ιδιαίτερα με τους ήρωες του θεάτρου σκιών, από τους πρωτοπόρους του οποίου ήταν ο πατέρας του, Σωτήρης Σπαθάρης, ο οποίος απεβίωσε το 1974. Το γεγονός αυτό τον εξοικείωσε με το καλλιτεχνικό αυτό είδος και ξεκίνησε να δίνει ο ίδιος παραστάσεις, αρχικά στη διάρκεια της κατοχής, σε θέατρα της Αθήνας, σε πρεσβείες, στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη κ.α.. Από τότε, έδωσε πληθώρα παραστάσεων, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες του εξωτερικού, συμμετέχοντας σε διεθνή φεστιβάλ και συνέδρια ειδικά για το θέατρο σκιών. Παρουσίασε πολλά έργα με ήρωα τον Καραγκιόζη, τόσο ως άψυχο υλικό (φιγούρες ηρώων), όσο και σε έμψυχη (ζωντανή) παράσταση με ηθοποιούς, στο Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδος, στο «Ελληνικό Χορόδραμα», στο Θέατρο Χατζώκου (Θεσσαλονίκη), στο Θέατρο Συντεχνίας κ.α. με τις παραστάσεις «Το ταξίδι», «Το καταραμένο φίδι», «Ο δικτάτορας», «Ο Αλέκος με τα κυδώνια» κ.ά.

Το 1970 κυκλοφόρησε 13 εικονογραφημένα τεύχη (των 2 δρχ. έκαστο) με μαυρόασπρες φιγούρες και έγχρωμο εξώφυλλο. Ενώ το 1979 παρουσιάστηκε από τις εκδόσεις Νεφέλη το επιτυχημένο βιβλίο του «Ο Καραγκιόζης των Σπαθάρηδων» με εφτά έργα και εφτά περιλήψεις (τα τέσσερα δικά του και τα τρία του πατέρα του Σωτήρη). Από το 1962 κυκλοφόρησαν 10 έργα του σε δίσκους 45 στροφών από την His Master’s Voice, ενώ ακολούθησαν άλλοι 2 δίσκοι 33 στροφών από τη Μinos-EMI αρχές της δεκαετίας του ’80, και άλλες έξι παραστάσεις σε 6 αντίστοιχα CD από τη Legend το 2002.

Το 1950 ο Ευγένιος πραγματοποιεί την πρώτη του συμμετοχή σε κινηματογραφική ταινία, στο Πικρό Ψωμί του Γρηγόρη Γρηγορίου. Έπαιξε έργα του στην κρατική τηλεόραση από το 1966 μέχρι το 1992. Κάποια από τα έργα του αυτά κυκλοφορούσαν μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’90 σε βιντεοκασέτες, ενώ τις ημέρες του θανάτου του ξεκίνησε συμπτωματικά η κυκλοφορία τους σε DVD.

Πηγή: https://el.wikipedia.org

Δημήτρης Μυταράς-Ζωγράφος

Ο Δημήτρης Μυταράς (Ιούνιος 1934) είναι σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος με διεθνή καταξίωση και καθηγητής τηςΑνωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ).

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα τον Ιούνιο του 1934. Σπούδασε ζωγραφική στη Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1953-1958) έχοντας καθηγητές τον Γιάννη Μόραλη και τον Σπύρο Παπαλουκά. Συνέχισε σπουδές στη σκηνογραφία στην «École Supérieure des Arts Décoratifs» καθώς και εσωτερική διακόσμηση στη «Métiers d’Art» στο Παρίσι (1960-1964) με υποτροφία του Ι.Κ.Υ..

26.jpg

Το 1975 εκλέχθηκε καθηγητής της ΑΣΚΤ. Έργα του έχουν εκτεθεί στην Αθήνα, σε ατομικές εκθέσεις στις γκαλερί «Ζυγός», «Άστορ», «Μέρλιν», αίθουσα Τέχνης (Θεσσαλονίκη), καθώς επίσης και στη Μπολόνια, Φλωρεντία, Ρώμη,Γένοβα κ.ά.. To Μάρτιο του 2008 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Η Ακαδημία τον διέγραψε από την επετηρίδα της διότι μετά από ασθένεια έμεινε τυφλός.

Εικαστικός δημιουργός με πολυδιάστατη δραστηριότητα και επίδοση σε πολλούς τομείς, έχει να επιδείξει μεγάλη παραγωγή σχεδίων και ζωγραφικών έργων, σκηνογραφιών και ενδυματολογικών μελετών, καθώς και δημιουργιών εφαρμοσμένης τέχνης: διακόσμηση κτιρίων (γλυπτός διάκοσμος τοίχων, διακοσμητικοί πίνακες, τοιχογραφίες), σχεδιασμός ταπήτων, διάκοσμος χρηστικών αντικειμένων, παιγνίδια, εικονογράφηση βιβλίων, περιοδικών και ημερολογίων, εικονογράφηση εξώφυλλων βιβλίων, περιοδικών, δίσκων και προγραμμάτων θεατρικών παραστάσεων, διαφημιστικοί πίνακες (αφίσες), γελοιογραφίες κ.ά.
Νωρίς ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία και την ενδυματολογία στο θέατρο και συνεργάστηκε με σημαντικούς σκηνοθέτες (Δ. Μυράτ, Κ. Κουν, Σ. Ευαγγελάτος, Μ. Βολανάκης, Σ. Καραντίνας κ.ά.).

Πηγή: https://www.google.gr