Αρχείο

Ανακαλύφθηκε ουράνιο σώμα στα άκρα του ηλιακού συστήματός μας

H άκρως επιμήκης τροχιά του Γκόμπλιν -όπως είναι η ονομασία που πήρε- ενισχύει τη θεωρία ότι ακόμη πιο μακριά υπάρχει -και περιμένει να ανακαλυφθεί- μία υπέρ-Γη ή ένας ένατος πλανήτης του ηλιακού συστήματός μας, γνωστός και ως πλανήτης Χ, σχολιάζουν αμερικανοί αστρονόμοι.

Ανακαλύφθηκε ουράνιο σώμα στα άκρα του ηλιακού συστήματός μας | in.gr

Αμερικανοί αστρονόμοι ανακάλυψαν ένα υπερβολικά μακρινό ουράνιο αντικείμενο, στα άκρα του ηλιακού συστήματός μας, πολύ πέρα από τον Πλούτωνα.

Μάλιστα, η άκρως επιμήκης τροχιά του ενισχύει τη θεωρία ότι ακόμη πιο μακριά υπάρχει -και περιμένει να ανακαλυφθεί- μία υπέρ-Γη ή ένας ένατος πλανήτης του ηλιακού συστήματός μας, γνωστός και ως πλανήτης Χ, αναφέρει το ΑΠΕ.

Το νέο ουράνιο σώμα πήρε την ονομασία «2015 TG387» ή «Γκόμπλιν» και απέχει περίπου 80 αστρονομικές μονάδες από την Ήλιο (μία αστρονομική μονάδα αντιστοιχεί στην απόσταση Γης-Ήλιου).

Συγκριτικά, ο Πλούτων απέχει 34 αστρονομικές μονάδες από τον Ήλιο, συνεπώς το νέο σώμα είναι περίπου δυόμιση φορές πιο μακριά από τον Ήλιο σε σχέση με τον Πλούτωνα.

Το «2015 TG387» εκτιμάται ότι έχει διάμετρο περίπου 300 χιλιομέτρων, συνεπώς μάλλον πρέπει να θεωρηθεί νάνος πλανήτης.

Οι ερευνητές Τσαντ Τρουχίγιο του Πανεπιστημίου της Αριζόνα και Ντέιβιντ Θόλεν του Πανεπιστημίου της Χαβάης έκαναν επίσημη ανακοίνωση, μέσω του Κέντρου Ελασσόνων Πλανητών της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης, καθώς και τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας «The Astronomical Journal».

Το περιήλιο του «2015 TG387», δηλαδή η κοντινότερη απόσταση που φθάνει στον Ήλιο, είναι οι 65 αστρονομικές μονάδες.

Μόνο δύο γνωστά σώματα, το «2012 VP113» και η Σέντνα, έχουν πιο μακρινά περιήλια, στις 80 και 76 αστρονομικές μονάδες, αντίστοιχα.

Από την άλλη, το «2015 TG387» έχει το πιο μακρινό αφήλιο, δηλαδή φθάνει σε μεγαλύτερη απόσταση από τον Ήλιο από κάθε άλλο γνωστό ουράνιο σώμα, στις 2.300 αστρονομικές μονάδες.

Χρειάζεται περίπου 40.000 χρόνια για μία πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο (το έτος του) και στο 99% αυτού του χρόνου είναι πολύ αχνό για να παρατηρηθεί από τη Γη.

Είναι ένα από τα ελάχιστα σώματα που ποτέ δεν πλησιάζουν τους γιγάντιους πλανήτες του ηλιακού συστήματός μας, τον Ποσειδώνα και τον Δία, μένοντας μακριά από την ισχυρή βαρυτική έλξη τους.

Παραμένει έτσι απομονωμένο στο λεγόμενο Νέφος του Όορτ.

Οι δύο αστρονόμοι πιστεύουν ότι οι τροχιές του «2015 TG387» και του «2012 VP113» (που οι ίδιοι είχαν επίσης ανακαλύψει το 2014) υποδηλώνουν την παρουσία ενός ενάτου πλανήτη ή Πλανήτη Χ κάπου «εκεί έξω», ο οποίος εκτιμάται ότι είναι αρκετά μεγαλύτερος από τη Γη.

Πηγή: https://www.in.gr

Advertisements

Επιστήμονας της NASA αναπτύσσει ρομπότ για τον εντοπισμό εξωγήινων βακτηρίων

 Επιστήμονας της NASA αναπτύσσει ρομπότ για τον εντοπισμό εξωγήινων βακτηρίων

Ένα ρομπότ για χρήση σε άλλους πλανήτες, το οποίο θα είναι σε θέση να εντοπίζει εξωγήινα βακτήρια, σε περίπτωση που έρθει σε επαφή μαζί τους, αναπτύσσει μια επιστήμονας της NASA.

 Η συγκεκριμένη ιδέα, που βρίσκεται ακόμα σε πολύ πρώιμο στάδιο ανάπτυξης, έχει ως στόχο ένα ρομποτικό όργανο που θα μπορεί να «μιμείται» αυτό που κάνουν οι βιολόγοι σε καθημερινή βάση στα εργαστήριά τους: Να κοιτούν στα μικροσκόπιά τους για να ταυτοποιούν είδη μικροβιακής ζωής. Ένα τέτοιο μέσο θα αναβάθμιζε σημαντικά τις δυνατότητες της αμερικανικής διαστημικής υπηρεσίας στον τομέα αυτόν, δεδομένου του ότι μέχρι τώρα τα οχήματα της NASA έφεραν εργαλεία και όργανα σχεδιασμένα για ίχνη ζωής και όχι για τους ζωντανούς οργανισμούς τους ίδιους.

 «Η ζωή υπάρχει παντού στη Γη, ακόμα και σε μέρη που είναι αφιλόξενα για τους ανθρώπους» λέει η Μελίσα Φλόιντ, επιστήμονας στο Goddard Space Flight Center στο Γκρίνμπελτ του Μέριλαντ, που, μέσω χρηματοδότησης του προγράμματος Goddard Internal Research and Development, αναπτύσσει τρόπους αυτοματισμού υποσυστημάτων για το FISHbot. «Είχα αυτή την ιδέα- βασικά μια μεγάλη υπόθεση από πλευράς μου: Αν η ζωή εξελίχθηκε στον Άρη με τον ίδιο τρόπο που το έκανε στη Γη; Σίγουρα, ο Άρης “βομβαρδίστηκε” με την ίδια “σούπα χημείας” όπως η Γη».

 Για να βρει ζωή σε άλλους πλανήτες, το ρομποτικό όργανο της Φλόιντ θα επικεντρωνόταν στην ταυτοποίηση βακτηρίων και αρχαίων- μελών μιας μεγάλης ομάδας μονοκύτταρων μικροοργανισμών που μπορούν να επιβιώνουν σε διάφορα περιβάλλοντα, και θεωρείται πως ήταν οι πρώτοι οργανισμοί που εμφανίστηκαν στη Γη, πριν από 4 δισ. χρόνια. Στη Γη ένα γραμμάριο εδάφους περιέχει κατά μέσο όρο περίπου 40 εκατομμύρια βακτηριακά κύτταρα, ενώ ένα ml γλυκού νερού έχει συνήθως ένα εκατ. κύτταρα.

 Η ιδέα της Φλόιντ, για την οποία η ίδια εκτιμά ότι θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα αυτόνομο ρομπότ ή ένα από μια σειρά οργάνων σε ρόβερ, βασίζεται σε μια ευρέως χρησιμοποιούμενη τεχνική ονόματι FISH (fluorescent in sity hybridization), που έχει αναπτυχθεί για τον εντοπισμό της παρουσίας ή απουσίας RNA ή αλληλουχιών μονόκλωνου DNA σε χρωμοσώματα. Αυτές οι δομές εντοπίζονται στους πυρήνες των περισσότερων ζωντανών κυττάρων και φέρουν γενετικές πληροφορίες υπό τη μορφή γονιδίων. Από τότε που αναπτύχθηκε, το FISH χρησιμοποιείται σε γενετικές έρευνες, στην ιατρική και στην ταυτοποίηση ειδών.

 Όταν χρησιμοποιείται σε ένα εργαστήριο, το FISH περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την τοποθέτηση ενός δείγματος σε ένα σλάιντ, τη σωστή ταξιθεσία των κυττάρων και τη θέρμανση του δείγματος, προκειμένου να ταυτοποιηθεί ο οργανισμός μέσω της λάμψης . Η Φλόιντ προσπαθεί να κάνει το ίδιο με ένα ρομπότ, για το οποίο η ίδια επιδιώκει να είναι σε θέση να ταυτοποιεί πολλούς μονοκύτταρους οργανισμούς. Η πρόκληση έγκειται στην απλοποίηση και αυτοματοποίηση της διαδικασίας.

 «Η ιδέα εδώ είναι να αντικαταστήσουμε με ένα ρομποτικό σύστημα αυτό που ένας επιστήμονας κάνει στο εργαστήριο» λέει η ίδια. «Θα μπορούσα να είμαι εντελώς λάθος» σχετικά με το πώς μπορεί να εδραιώθηκε πιθανή ζωή στον Άρη ή σε άλλους πλανήτες (αν θα μπορούσε να συνέβη όπως έγινε στη Γη) προσθέτει- «αλλά πώς μπορούμε να το ξέρουμε; Δεν το ψάξαμε ποτέ».

Πηγή: http://www.msn.com

H NASA στέλνει συσκευή στον Ήλιο που θα τον μελετήσει πιο κοντά από ποτέ!

Το μητρικό άστρο μας, ο Ήλιος, αποτελεί σε μεγάλο βαθμό ένα καυτό αίνιγμα, το οποίο κρύβει ακόμη πολλά μυστικά από τους επιστήμονες. Για πρώτη φορά στην ιστορία, μια ρομποτική διαστημοσυσκευή θα τεθεί σε τροχιά γύρω από τον Ήλιο, σχεδόν «αγγίζοντάς» τον, προκειμένου να τον μελετήσει από την πιο κοντινή απόσταση μέχρι σήμερα.

   Πρόκειται για το Parker Solar Probe της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA), το οποίο είναι έτοιμο για εκτόξευση -κατά πάσα πιθανότητα το Σάββατο το πρωί 11 Αυγούστου- από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα, με ένα ισχυρό πύραυλο Delta IV Heavy της United Launch Alliance. Αν όλα πάνε καλά, το σκάφος θα προσεγγίσει τον Ήλιο φέτος το Νοέμβριο.

   Κανένα άλλο μηχάνημα φτιαγμένο από τον άνθρωπο δεν θα έχει πλησιάσει τόσο κοντά το άστρο μας. Κατά την κοντινότερη προσέγγισή του, θα πετάξει με ταχύτητα περίπου 700.000 χιλιομέτρων την ώρα μόνο έξι εκατομμύρια χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια του Ήλιου, επτά φορές κοντύτερα από κάθε άλλο σκάφος μέχρι σήμερα. Το έως τώρα ρεκόρ κοντινότερης διέλευσης από τον Ήλιο κατέχει η διαστημοσυσκευή Helios 2, που το 1976 έφθασε σε απόσταση περίπου 43 εκατομμυρίων χιλιομέτρων (η μέση απόσταση Γης-Ήλιου είναι 150 εκατ. χλμ.).

         Ο νέος υψηλής τεχνολογίας δορυφόρος, που έχει μέγεθος μικρού αυτοκινήτου, επρόκειτο να εκτοξευθεί την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά λόγω ενός μικρού τεχνικού προβλήματος η εκτόξευση καθυστέρησε. To «παράθυρο» εκτόξευσης θα διαρκέσει έως τις 23 Αυγούστου.

         Ο Ήλιος δεν είναι ένα σταθερός και αμετάβλητος δίσκος που απλώς ανατέλλει και δύει με προβλέψιμο τρόπο. Στην πραγματικότητα -αν και το ανθρώπινο μάτι δεν μπορεί να το δει αυτό- είναι ένα άκρως δυναμικό άστρο με έντονη μαγνητική δραστηριότητα, με απανωτές εκρήξεις και ισχυρές εκτινάξεις ακτινοβολίας προς κάθε κατεύθυνση. Η «ατμόσφαιρά» του αγκαλιάζει ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα και επηρεάζει τόσο τη Γη όσο και τους άλλους πλανήτες και δορυφόρους.

   Ιδιαίτερης σημασίας είναι ο λεγόμενος διαστημικός «καιρός», το σύνολο της ηλιακής ενέργειας και των ηλιακών σωματιδίων, που εκτός από το μαγευτικό σέλας στους δύο πόλους της Γης, μπορεί να προκαλέσει σημαντικές -και δυνητικά επικίνδυνες- ανωμαλίες στον πλανήτη μας, ιδίως στις τηλεπικοινωνίες και στα ηλεκτρικά δίκτυα, αλλά και στους αστροναύτες. Οι επιστήμονες, μεταξύ άλλων, δεν έχουν κατανοήσει καλά τους μηχανισμούς που στέλνουν αυτό τον ηλιακό «άνεμο» προς την κατεύθυνσή μας, πράγμα που θα βοηθήσει στην καλύτερη και πιο έγκαιρη πρόβλεψη τυχόν ηλιακών «επεισοδίων».

   Το Solar Parker Probe, με τα διάφορα σύγχρονα όργανά του,  όπως μεταδίδει το ΑΜΠΕ, θα μελετήσει τον Ήλιο και θα βοηθήσει τους επιστήμονες να φωτίσουν τα μυστήρια, ιδίως του στέμματος του άστρου μας, της ζωτικής εξωτερικής περιοχής της ηλιακής ατμόσφαιρας, μέσα στην οποία θα πετάξει το σκάφος. Πάνω από την επιφάνεια του Ήλιου εκτείνεται σε απόσταση εκατομμυρίων χιλιομέτρων το στέμμα, το οποίο τελικά «γεννά» τον ηλιακό άνεμο, το ρεύμα πλάσματος που διαπερνά το ηλιακό μας σύστημα.

   Ελπίζεται ότι για πρώτη φορά θα δοθεί επιτέλους απάντηση στο μεγαλύτερο ηλιακό μυστήριο: γιατί το στέμμα του Ήλιου είναι έως 300 φορές πιο καυτό από ό,τι η ορατή επιφάνεια του άστρου, κάτι μη αναμενόμενο. Αφού η ενέργεια του Ήλιου παράγεται στο εσωτερικό του, η επιφάνειά του θα έπρεπε να έχει πολύ υψηλότερη θερμοκρασία σε σχέση με την ατμόσφαιρά του – όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Είναι σαν να απομακρύνεται κανείς από μια φωτιά, αλλά παρόλα αυτά η ατμόσφαιρα γύρω του να γίνεται πολύ πιο καυτή!

   Προς διερεύνηση είναι και οι μηχανισμοί πίσω από την επιτάχυνση των φορτισμένων σωματιδίων υψηλής ενέργειας, που συνεχώς «ξερνάει» ο Ήλιος στο διάστημα γύρω του και τα οποία μπορούν να φθάσουν να κινούνται με ταχύτητες πάνω από το ήμισυ της ταχύτητας του φωτός, καθώς απομακρύνονται από το άστρο. Αυτά τα σωματίδια μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές παρεμβολές στα ηλεκτρονικά συστήματα των δορυφόρων, ιδίως όσων κινούνται πέραν του προστατευτικού γήινου μαγνητικού πεδίου.

   Το σκάφος διαθέτει τέσσερις κατηγορίες επιστημονικών οργάνων: FIELDS (μέτρηση ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων στην ηλιόσφαιρα), WISPR (κάμερα που θα φωτογραφίζει τις εκρήξεις στεμματικής μάζας και άλλα ηλιακά φαινόμενα), SWEAP (καταγραφή των σωματιδίων του ηλιακού ανέμου) και ISOIS (μέτρηση σωματιδίων σε ένα ευρύ ενεργειακό φάσμα).

   Ο δορυφόρος φέρει το όνομα του Αμερικανού φυσικού Γιουτζίν Πάρκερ, ο οποίος το 1958 δημοσίευσε την πρώτη επιστημονική μελέτη σχετικά με την ύπαρξη του ηλιακού ανέμου. Καθώς ζει ακόμη, είναι η πρώτη φορά που η NASA δίνει σε μια αποστολή της το όνομα ενός εν ζωή επιστήμονα – κάτι ιδιαίτερα τιμητικό για τον ίδιο.

   Κρίσιμης σημασίας για την επιτυχία της επταετούς αποστολής, κόστους περίπου ενάμισι δισεκατομμυρίου δολαρίων, είναι η υψηλής τεχνολογίας θερμική ασπίδα του σκάφους για να μην «ψηθεί» από τον Ήλιο, η οποία του επιτρέπει να λειτουργεί σε συνθήκες σχεδόν θερμοκρασίας δωματίου (γύρω στους 29 βαθμούς Κελσίου), όταν στο εξωτερικό η θερμοκρασία θα είναι τουλάχιστον 1.370 βαθμοί.

    Το Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς (αυτό που για χρόνια διηύθυνε ο Έλληνας ακαδημαϊκός Σταμάτης Κριμιζής) σχεδίασε, κατασκεύασε και ελέγχει το Parker Solar Probe, το οποίο προγραμματίζεται να κάνει 24 περιφορές γύρω από τον Ήλιο.

Πηγή: http://www.msn.com/el-gr/news/

Η NASA υπολόγισε πόσο γρήγορα επεκτείνεται το Σύμπαν

Οι επιστήμονες προσπαθούν να υπολογίσουν εδώ και χρόνια τον ρυθμό επέκτασης του Σύμπαντος, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Η ανακάλυψη της ταχύτητας επέκτασης θα δώσει απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα για την προέλευση και τον προορισμό του Σύμπαντος

Η NASA υπολόγισε πόσο γρήγορα επεκτείνεται το Σύμπαν | in.gr

Επιστημονική ομάδα της NASA έκανε την ακριβέστερη μέχρι σήμερα εκτίμηση για την ταχύτητα επέκτασης του Σύμπαντος και κατέληξε σε ένα, ομολογουμένως, πολύ περίεργο αποτέλεσμα.

Χρησιμοποιώντας δεδομένα από δύο διαστημικά τηλεσκόπια οι ερευνητές προσπάθησαν να υπολογίσουν πόσο γρήγορα «μεγαλώνει» το Σύμπαν, με στόχο να κατανοήσουν από που προήλθε ο κόσμος και το βασικότερο, που πηγαίνει.

Αλλά η νέα ακριβέστερη εκτίμηση τελικά μάλλον οδηγεί σε μεγαλύτερη σύγχυση παρά σε αποσαφήνιση του θέματος. Και αυτό διότι φαίνεται να υπάρχει μια περίεργη αναντιστοιχία ανάμεσα στον τρόπο που επεκτείνεται το Σύμπαν, μια διαπίστωση που μπορεί να σημαίνει ότι υπάρχει μια εντελώς νέα Φυσική επιστήμη που υποστηρίζει το Σύμπαν.

«Τα μυστηριώδη νέα αποτελέσματα ενδεχομένως να αποδίδονται στη σκοτεινή ύλη, τη σκοτεινή ενέργεια που αποδεικνύεται περισσότερο εξωτερική απ’ ότι πιστεύαμε μέχρι σήμερα ή ένα άγνωστο νέο σωματίδιο στην «ταπετσαρία» του Διαστήματος», αναφέρει η NASA σε ανακοίνωσή της.

Οι επιστήμονες προσπαθούν να υπολογίσουν εδώ και χρόνια τον ρυθμό επέκτασης του Σύμπαντος, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Η ανακάλυψη της ταχύτητας επέκτασης θα δώσει απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα για την προέλευση και τον προορισμό του Σύμπαντος.

Αλλά τα διαφορετικά συστήματα μέτρησης διαφέρουν τόσο πολύ μεταξύ τους.

Οι αστρονόμοι έχουν πάντως καταφέρει μέχρι σήμερα να συναινέσουν ως προς το από που ξεκίνησε το Σύμπαν, ενώ δεν έχουν καταφέρει να πετύχουν μια πρόβλεψη για του που πηγαίνει είτε λόγω των συστημάτων μέτρησης, είτε λόγω ελλιπούς κατανόησης των δεδομένων.

Αρχικά η ανησυχία των επιστημόνων πήγαζε από το γεγονός ότι η διαφωνία μπορεί να ήταν αποτέλεσμα σφάλματος σε ένα ή περισσότερους τρόπους μέτρησης της σταθεράς. Αλλά η νέα έρευνα δείχνει ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο και ότι οι μετρήσεις είναι σωστές – αλλά ότι κάτι που δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο επεκτείνεται το Σύμπαν.

Η μια μέτρηση προέρχεται από την αποστολή της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος (ESA) που χαρτογράφησε πως έμοιαζε το Σύμπαν μόλις 360.000 χρόνια πριν πάρει τη μορφή του. Μέσω αυτού του χάρτη οι επιστήμονες μπορούν να υπολογίσουν τον ρυθμό δια του οποίου έφτασε να είναι αυτό που είναι σήμερα.

Αλλά η νέα μελέτη της NASA, δείχνει ότι ο ρυθμός επέκτασης από τα στοιχεία αυτά δεν ταιριάζει με το πως είναι το Σύμπαν που βλέπουμε. Τα νέα δεδομένα από το τηλεσκόπιο Hubble δεν ταιριάζουν με τους υπολογισμούς της ESA.

«Η διαφωνία φαίνεται να έχει εξελιχθεί σε μια πλήρης ασυμβατότητα μεταξύ των απόψεών μας για την απαρχή και την εξέλιξη του Σύμπαντος. Και επί του παρόντος, δεν είναι απλά ένα λάθος σε κάποια μέτρηση. Είναι σα να έχει προβλέψει πόσο ψηλό θα γίνει ένα παιδί βάσει του πίνακα ανάπτυξης και τελικά να έχει ανακαλύψει ότι έχει ξεπεράσει κατά πολύ την πρόβλεψη αυτή», λέει ο επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας και ο βραβευμένος με Νόμπελ, Άνταμ Ράις από το Ινστιτούτο Επιστήμης Διαστημικού Τηλεσκοπίου και το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη.

 

Πηγή: http://www.in.gr/

Η επιστροφή του εξάντα: Μια αρχαία τεχνολογία εξετάζεται για χρήση σε διαστημόπλοια

Η επιστροφή του εξάντα: Μια αρχαία τεχνολογία εξετάζεται για χρήση σε διαστημόπλοια

Η επιστροφή του εξάντα: Μια αρχαία τεχνολογία εξετάζεται για χρήση σε διαστημόπλοια

Ένα αρχαίο εργαλείο το οποίο επί αιώνες βοηθούσε τους θαλασσοπόρους να πλοηγούνται στους ωκεανούς εξετάζεται στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ως προς την καταλληλότητά του για χρήση στο διάστημα.  Ο εξάντας έχει ένα μικρό οπτικό τηλεσκόπιο που επιτρέπει την ακριβή μέτρηση γωνιών μεταξύ ζευγών άστρων από τη γη ή τη θάλασσα, επιτρέποντας πλοήγηση χωρίς τη βοήθεια υπολογιστή. Εξάντες χρησιμοποιούνταν από τους ναυτικούς για αιώνες, και οι πρώτες δοκιμές/ μετρήσεις του στο διάστημα έγιναν από τις αποστολέςGeminiτηςNASA.Ακόμη, στα διαστημόπλοια του προγράμματος «Απόλλων» υπήρχαν εξάντες ως εφεδρικό σύστημα πλοήγησης, σε περίπτωση απώλειας επικοινωνιών, και στο «Απόλλων 8» ο Τζιμ Λόβελ έδειξε ότι ήταν δυνατή η επιστροφή ενός διαστημοπλοίου μέσω της χρήσης εξάντα. Επίσης, αστροναύτες πραγματοποίησαν πειράματα στο πλαίσιο του προγράμματος του διαστημικού σταθμούSkylab.

 «Οι βασικές αρχές είναι πολύ παρόμοιες με το πώς θα χρησιμοποιούνταν στη Γη» λέει ο επικεφαλής ερευνητής, Κρεγκ Χολτ. «Αλλά σε ένα διαστημόπλοιο ιδιαίτερη πρόκληση είναι η επιμελητεία/ συντονισμός- πρέπει να μπορείς να έχεις σταθερή εικόνα μέσα από ένα παράθυρο. Ζητούμε από το πλήρωμα να αξιολογήσει κάποιες ιδέες που έχουμε σχετικά με το πώς να το επιτύχουμε αυτό και να μας δώσειfeedbackκαι ίσως νέες ιδέες σχετικά με το πώς να έχουμε μια σταθερή, καθαρή εικόνα. Αυτό είναι κάτι που απλά δεν μπορούμε να δοκιμάσουμε στο έδαφος».

 Στο πλαίσιο της έρευνας, διερευνώνται ειδικές τεχνικές, που επικεντρώνουν στη σταθερότητα για πιθανή χρήση για πλοήγηση έκτακτης ανάγκης σε διαστημικά σκάφη όπως τοOrion.«Δεν χρειάζεται να επανεφεύρουμε τον τροχό όταν μιλάμε για πλοήγηση με τα άστρα» λέει ο Χολτ. «Θέλουμε ένα αξιόπιστο, μηχανικό εφεδρικό όργανο με όσο το δυνατόν λιγότερα τμήματα και μικρότερη ανάγκη ενέργειας είναι δυνατόν, για να επιστρέφουμε πίσω με ασφάλεια. Τώρα που σχεδιάζουμε να πάμε πιο μακριά στο διάστημα από ποτέ άλλοτε, τα πληρώματα χρειάζονται τη δυνατότητα να πλοηγούνται αυτόνομα, σε περίπτωση απώλειας επικοινωνίας με το έδαφος».

Πηγή: msn.com

Εντοπίστηκε ο γαλαξίας με το πιο μακρινό οξυγόνο στο σύμπαν

Άρχισαν να σχηματίζονται άστρα απρόσμενα νωρίς, μόλις 250 εκατομμύρια χρόνια μετά την «Μεγάλη Έκρηξη».

Εντοπίστηκε ο γαλαξίας με το πιο μακρινό οξυγόνο στο σύμπαν | in.gr

Αστρονόμοι ανακάλυψαν ένα πολύ μακρινό γαλαξία, όπου εκτιμάται ότι άρχισαν να σχηματίζονται άστρα απρόσμενα νωρίς, μόλις 250 εκατομμύρια χρόνια μετά την «Μεγάλη Έκρηξη» (Μπιγκ Μπανγκ) που γέννησε το σύμπαν. Στον ίδιο γαλαξία ανακαλύφθηκε επίσης το πιο μακρινό οξυγόνο που έχει ποτέ ανιχνευθεί στο σύμπαν, σε απόσταση 13,3 δισεκατομμυρίων ετών φωτός. Το προηγούμενο ρεκόρ απόστασης οξυγόνου ήταν τα 13,2 δισεκατομμύρια έτη φωτός από το 2016.

Η ανακάλυψη έγινε με τη βοήθεια των τηλεσκοπίων ALMA και VLT του Ευρωπαϊκού Νοτίου Αστεροσκοπείου (ESO) στη Χιλή. Η διεθνής επιστημονική ομάδα, με επικεφαλής τον Τακούγια Χασιμότο του Εθνικού Αστρονομικού Παρατηρητηρίου της Ιαπωνίας, έκανε τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature».

Ο γαλαξίας είναι ο MACS1149-JD1, ο οποίος -όπως έδειξε η φασματοσκοπική ανάλυσή του- εκπέμπει ένα πολύ αχνό σήμα ιονισμένου οξυγόνου στο υπέρυθρο τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Το σήμα αυτό, που ανιχνεύθηκε από τα επίγεια τηλεσκόπια, εκπέμφθηκε πριν από 13,28 δισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή περίπου 500 εκατομμύρια έτη φωτός μετά το «Μπιγκ Μπανγκ», γεγονός που το καθιστά το πιο μακρινό οξυγόνο που έχει ποτέ παρατηρηθεί από τη Γη.

Η παρουσία αυτού του οξυγόνου είναι ένα σαφές σήμα ότι ήδη πολύ νωρίτερα είχαν αρχίσει να δημιουργούνται και να πεθαίνουν άστρα σε αυτό το γαλαξία. Το οξυγόνο δημιουργείται μόνο μέσα στα άστρα και στη συνέχεια, όταν τα άστρα πεθαίνουν με εκρηκτικό τρόπο ως «σούπερ-νόβα», αυτό απελευθερώνεται σε μεσοαστρικά νεφελώματα αερίων στους γαλαξίες, μαζί με άλλα στοιχεία όπως ο άνθρακας και το άζωτο.

 Πηγή:  http://www.in.gr/

Βρέθηκαν διαμάντια σε μετεωρίτη από χαμένο πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος


Τα διαμαντάκια που βρέθηκαν μέσα σε ένα μετεωρίτη που είχε πέσει στη Γη, προέρχονται από ένα χαμένο πια πλανήτη του πρώιμου ηλιακού συστήματός μας. Αυτό είναι το συμπέρασμα των επιστημόνων που μελέτησαν τον μετεωρίτη Αλμαχάτα Σίτα, ο οποίος είχε πέσει στην έρημο Νουβία του Σουδάν το 2008.
Οι ερευνητές από τη Γαλλία, Γερμανία και Ελβετία, με επικεφαλής τον Φαρχάνγκ Ναμπιέι του Εργαστηρίου Επιστήμης της Γης και των Πλανητών του Ινστιτούτου Φυσικής της Ελβετικής Ομοσπονδιακής Πολυτεχνικής Σχολής της Λωζάννης (EPFL), που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Communications», χρησιμοποίησαν σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους και ηλεκτρονικά μικροσκόπια για να αναλύσουν σε βάθος τον μετεωρίτη.
Μελετώντας τους κρυστάλλους των μικροσκοπικών διαμαντιών που υπήρχαν μέσα στο μετεωρίτη, συμπέραναν ότι πρέπει να σχηματίσθηκαν σε συνθήκες τεραστίων πιέσεων άνω των 20 γιγαπασκάλ.
Αυτές οι πολύ υψηλές πιέσεις δείχνουν ότι τα διαμάντια αρχικά δημιουργήθηκαν μέσα σε ένα πρωτοπλανήτη μεγέθους μεταξύ Ερμή και ‘Αρη, ο οποίος υπήρχε κατά τα πρώτα δέκα εκατομμύρια χρόνια του ηλιακού μας συστήματος. Ο μετεωρίτης του Σουδάν εκτιμάται ότι αποτελεί ένα από τα τελευταία απομεινάρια εκείνου του αρχέγονου προπλάσματος πλανήτη, που πια δεν υπάρχει.
Η ανακάλυψη αποτελεί άλλη μια ένδειξη ότι κατά την αρχική φάση του ηλιακού μας συστήματος υπήρχαν μεγάλοι πρωτοπλανήτες, που μέσα από γιγάντιες συγκρούσεις τύπου «μπιλιάρδου» αποτέλεσαν θεμέλιους λίθους για τη δημιουργία των σημερινών πλανητών.
Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι κάποτε το ηλιακό μας σύστημα διέθετε δεκάδες τέτοια σώματα με μέγεθος μεγαλύτερο της Σελήνης και μικρότερο του Άρη.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕhttps://www.theguardian.com/science/2018/apr/17/diamonds-in-sudan-meteorite-are-remnants-of-lost-planet