Αρχείο

Δον Κιχώτης – Σύμβολο ενός ονειροπόλου ή ενός τρελού;

Δον Κιχώτης – Σύμβολο ενός ονειροπόλου ή ενός τρελού;

Ο τρελός

Το έργο «Δον Κιχώτης», ή ακριβέστερα «Δον Κιχώτης της Μάντσα», γράφτηκε το 1597 από τον Don Miguel De Cervantes. Κατά περίεργο τρόπο, το βιβλίο, που περιγράφει ένα μεγάλο περιπετειώδες ταξίδι, γράφτηκε ενώ ο Θερβάντες ήταν στη φυλακή της Σεβίλλης, για οικονομικά χρέη. Ίσως, αν ο Θερβάντες είχε χρήματα για να πληρώσει τα χρέη του, ένας από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες της λογοτεχνίας να μην είχε γεννηθεί.

Ποιο είναι όμως αυτό το στοιχείο στην προσωπικότητα του Δον Κιχώτη που τον ανάγει σε αγαπημένο ήρωα και προκαλεί τη φαντασία μας;

Γιατί ενώ από τη μια περιγελούμε τα όνειρά του και την παράλογη περιπέτεια στην οποία εμπλέκεται, την ίδια στιγμή ταυτιζόμαστε μαζί του;

Τί είναι αυτό που μας κάνει να γελάμε με τον Σάντσο Πάντσο, τον ακόλουθό του, και παράλληλα να τον αγαπάμε τόσο πολύ;

Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τον «ιππότη με τη θλιμμένη έκφραση» για να ανακαλύψουμε ποια ευαίσθητη χορδή της ψυχής αγγίζει μέσα μας.

Ο χαρακτήρας του Δον Κιχώτη προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα:

Don Quixote and Sancho xx Alexandre Gabriel DecampsΑπό τη μια γελάμε μαζί του και με τις πράξεις του και από την άλλη μας γοητεύει. Ένας μεσήλικας ευγενής της επαρχίας που δεν του λείπει τίποτα και που ζει με μια σχεδόν «ιδεατή» άνεση, σηκώνεται μια μέρα, φοράει πανοπλία, χρήζει τον εαυτό του ιππότη και ξεκινά το ταξίδι. Το χάσμα ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία του μας διασκεδάζει, η αγάπη του για την ευγενική Δέσποινα (που εμείς γνωρίζουμε ότι είναι μια απλή χωριατοπούλα) μας φαίνεται γελοία, και η μάχη που δίνει ενάντια στους «Γίγαντες», ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι πρόκειται για ανεμόμυλους, μας κάνει να κλαίμε από τα γέλια. Τότε, τι είναι αυτό που μας γοητεύει τόσο πολύ στο χαρακτήρα του και δεν τον απορρίπτουμε αμέσως ως τρελό;

Ίσως η απάντηση να μη βρίσκεται μόνο στον Δον  Κιχώτη αλλά σε αυτό που ο Θερβάντες προσπάθησε να μας εξηγήσει μέσα από αυτόν:

Σε κάθε πολιτισμό ή παραδοσιακή κοινωνία υπάρχει ο χαρακτήρας του τρελού, ο τρελός του χωριού που τολμά να πει όσα όλοι οι άλλοι δεν τολμούν να πουν από φόβο. Είναι αυτός που ζει όπως θέλει και όλοι τον ζηλεύουν κατά κάποιο τρόπο γιατί θα ήθελαν να κάνουν το ίδιο, αλλά ντρέπονται. Είναι ο τρελός του Σαίξπηρ, που τολμά να πει την αλήθεια κατάμουτρα στο βασιλιά και παρόλα αυτά τη γλυτώνει. Είναι ο έλληνας Ζορμπάς, που χορεύει το κέφι του και μαθαίνει τον «πολιτισμένο» άνθρωπο πράγματα που δε θα βρει μέσα στα βιβλία. Είναι ο «τρελός του χωριού» στη δημιουργία του Ντοστογιέφσκι, που λέει την αλήθεια στο πρόσωπο όλων. Έτσι και ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες, είναι αυτός που ζει ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής που κανείς μας δεν τολμά να ακολουθήσει. Γελάμε με τον Δον Κιχώτη και το όνειρό του, γελάμε μαζί του και ταυτόχρονα τον ζηλεύουμε λιγάκι. Ζηλεύουμε την ανδρεία του να αφήσει πίσω μια άνετη ζωή, και να ξεκινήσει μια ζωή γεμάτη περιπέτεια και μαγεία, που εμψυχώνεται από πνεύμα ιπποσύνης.

Ο Θερβάντες δεν προσπαθεί να μας πείσει ότι ο Δον Κιχώτης έχει τα λογικά του ή ότι έχει συνείδηση των πράξεών του. Ακριβώς το αντίθετο, δεν είναι η λογική του αυτή που μας συνεπαίρνει, αλλά η τρέλα του. Ποιός από εμάς δεν θα ήθελε να τα αφήσει όλα πίσω και να κυνηγήσει το όνειρό του, να μην έχει καμιά έγνοια για τους περιορισμούς που μας βάζει η ηλικία, η οικογένεια, η δουλειά κα.; Ποιός από εμάς δε θα ήθελε να αγγίξει τα αστέρια, να γιατρέψει τον κόσμο, να γίνει ήρωας χωρίς τις απαραίτητες έγνοιες για τις «τεχνικές λεπτομέρειες» της ζωής; Ζηλεύουμε τον Δον Κιχώτη και την ικανότητά του να εκπληρώσει το όνειρό του. Τον ζηλεύουμε και την ίδια στιγμή γελάμε μαζί του επειδή το ταξίδι του δεν έχει σύνδεση με την πραγματικότητα. Τότε όμως, πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμά του και να πάρουμε έμπνευση για τη ζωή μας από αυτόν;

Ο Θερβάντες μας δίνει τη λύση σε αυτό το πρόβλημα: Ο Δον Κιχώτης είναι ο ήρωας αυτού του μυθιστορήματος αλλά όχι ο μόνος ήρωας. Πως θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει ένα “ιππότης” χωρίς τον ακόλουθό του; Ο Δον Κιχώτης  δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Σάντσο Πάντσο, τον πιστό φίλο και υπηρέτη του.

Αυτοί οι δύο χαρακτήρες είναι τόσο στενά συνδεδεμένοι ώστε δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τον έναν  χωρίς να αναφέρουμε τον άλλον. Επιπλέον, υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για δυο ξεχωριστούς χαρακτήρες αλλά για έναν με δύο όψεις. Με την πρώτη ματιά αυτοί οι δύο χαρακτήρες είναι ουσιαστικά διαφορετικοί. Ο Δον Κιχώτης είναι ψηλός και λεπτός, ο Σάντσο Πάντσο κοντός και παχύς. Ο Δον Κιχώτης  πετάει στα σύννεφα, ο Σάντσο πατάει γερά στη γη. Ο Δον Κιχώτης  πάει να υπηρετήσει μία ευγενική Δεσποσύνη και υψηλά ιδανικά, ενώ τον Σάντσο τον απασχολεί το επόμενο γεύμα. Όλα αυτά σημειώνουν τις διαφορές τους. Υπάρχει όμως ένα στοιχείο που τους ενώνει- η αφοσίωση του ενός για τον άλλον. Ο Δον Κιχώτης  δεν μπορεί να επιβιώσει ούτε λεπτό στην περιπέτειά του χωρίς τον Σάντσο και ο Σάντσο, που μοιάζει να μη συμφωνεί σχεδόν σε τίποτα με τον αφέντη του, δεν μπορεί να ζήσει ούτε στιγμή χωρίς εκείνον. Αγαπούν ο ένας τον άλλον και αλληλοεξαρτιούνται. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Διαφορετικοί πολιτισμοί σε διαφορετικές χρονικές στιγμές έχουν παρουσιάσει τον άνθρωπο ως μια διπλή οντότητα. Το ένα μέρος, το υψηλό που ονομάζεται ψυχή ή πνεύμα.  Και το άλλο μέρος , το γήινο, η προσωπικότητα που τη χρησιμοποιεί η ψυχή ως όχημα για να μπορεί να εκφραστεί σε αυτόν τον κόσμο. Ο Δον Κιχώτης είναι η καρδιά, ο ονειροπόλος, το πνευματικό μέρος του ανθρώπου που αναζητά την ομορφιά, την αγάπη, κυνηγά για τα ιδεώδη της δικαιοσύνης, της ανδρείας και της τιμής. Από την άλλη ο Σάντσο είναι πρακτικός.  Μπορεί να δει κατάματα την πραγματικότητα και να την αξιολογήσει. Είναι η δική του παρουσία που επιτρέπει στον Δον Κιχώτη να εκπληρώσει τα όνειρά του. Ο Σάντσο είναι η ύλη. Είναι απασχολημένος με τις υλικές ανάγκες – να φάει, να κοιμηθεί, να τεμπελιάσει. Βλέπει την πραγματικότητα όπως είναι.

don quixoteΟ Θερβάντες χτίζει μια γέφυρα ανάμεσα σε αυτούς τους δύο χαρακτήρες. Ποιός από τους δύο είναι Σοφός; Ο Δον Κιχώτης, ο μορφωμένος άνθρωπος που ζει μέσα στον κόσμο της φαντασίας του, ή ο αδαείς Σάντσο που βλέπει τα πράγματα με καθαρότητα; Ίσως δεν τίθεται θέμα εξυπνάδας ή χαζομάρας. Ο Θερβάντες επίτηδες μας παρουσιάζει μια κωμική κατάσταση να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, όπου ο Σάντσο προειδοποιεί τον Δον Κιχώτη ότι δεν είναι σε θέση να κρίνει με αντικειμενικότητα την πραγματικότητα και ο Δον Κιχώτης δεν τον ακούει, αλλά μπλέκει σε νέα προβλήματα κάθε φορά. Υπάρχει τρόπος να δούμε αυτή την επικοινωνία ως κάτι που μπορεί να μας εμπνεύσει και όχι ως γελοία;

Να αγγίξουμε τον ουρανό με τα πόδια στη γη

Σε πολλούς πολιτισμούς δίνεται στον άνθρωπο ο συμβολισμός του δέντρου, με το κεφάλι στον ουρανό και τα πόδια βαθειά ριζωμένα στη γη. Είναι η ένωση του πνεύματος και της ύλης, του ονείρου και της πραγμάτωσής του. Πρέπει να ψάξουμε μέσα μας για να ανακαλύψουμε τον Δον Κιχώτη. Είναι ο Ιππότης που ονειρεύεται περιπέτειες και ηρωικές πράξεις, που αναζητά το υψηλότερο μέσα του και προσπαθεί να πραγματώσει το πεπρωμένο του πάνω στη γη. Χωρίς να εγκαταλείψουμε τον «Ιππότη» δεν πρέπει όμως να παραμελήσουμε και τον Σάντσο, που αντιπροσωπεύει την ικανότητά μας να ζήσουμε σε αυτόν τον κόσμο, μας δίνει διαύγεια και μας επιτρέπει να ξεχωρίσουμε τη διαφορά ανάμεσα σε απλούς ανεμόμυλους και τερατώδεις γίγαντες. Σοφία είναι η γνώση που μας επιτρέπει να συνδυάσουμε αυτά τα δύο. Το να αποκοπούμε τελείως από την ύλη, θα ήταν να το βάλουμε στα πόδια από τη ζωή. Να αποκοπούμε από τα όνειρα μας θα ήταν ακόμα χειρότερο. Θα ήταν να το βάλουμε στα πόδια από τον εαυτό μας.  Πρέπει να φορέσουμε τη σκουριασμένη πανοπλία του Δον Κιχώτη, να σκαρφαλώσουμε το γαϊδουράκι του Σάντσο, να επαινέσουμε τη Δεσποσύνη μας Δουλτσινέα (το όνειρο που θα θέλαμε να πραγματώσουμε), να κοιτάξουμε την πραγματικότητα με διαύγεια και να ξεκινήσουμε το ταξίδι…

Πηγή: http://www.nea-acropoli-athens.gr

Advertisements

Διαδραστικά βιβλία Γ΄Δημοτικού

Πατήστε στο σύνδεσμο για να βρείτε τα βιβλία της Γ΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου σε ψηφιακή μορφή.

Πηγή συνδέσμου:

http://ebooks.edu.gr/new/classcoursesdiadrastika.php?classcode=DSDIM-C

Η μυστηριώδης νήσος

Εξώφυλλο της πρωτότυπης γαλλικής έκδοσης του μυθιστορήματος.

Η μυστηριώδης νήσος (γαλλικά: L’Île mystérieuse) είναι μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν, το οποίο εκδόθηκε το 1874 από τις εκδόσεις Hetzel και εικονογραφημένο από τον Ιούλιο Φερά. Το μυθιστόρημα αποτελεί συνέχεια των διάσημων έργων του Βερν 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα και Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ.

 

O χάρτης της «Νήσου Λίνκολν».

Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, στις 20 Μαρτίου του 1865 και ενώ η πόλη Ρίτσμοντ πολιορκούνταν από τους Βορείους, πέντε άντρες οι οποίοι ήταν αιχμάλωτοι των Νοτίων σχεδίαζαν να δραπετεύσουν με αερόστατο. Ήταν ο μηχανικός του στρατού των Βορείων Κύρος Σμιθ, ο δημοσιογράφος Γεδεών Σπίλετ, ο ναυτικός Πένκροφ, ο νεαρός Χάρμπερτ Μπράουν (προστατευόμενος του Πένκροφ) και ο Ναμπ (μαύρος υπηρέτης του μηχανικού Κύρου Σμιθ).

Η ευκαιρία για την απόδραση δόθηκε σε μια στιγμή που, λόγω φοβερής καταιγίδας, το αερόστατο με το οποίο ο Τζόναθαν Φόρστερ, φανατικός αυτονομιστής των Νοτίων, θα περνούσε πάνω από τις γραμμές των πολιορκητών του Ρίτσμοντ, έμεινε αφρούρητο λόγω της καταιγίδας. Οι πέντε τολμηροί Αμερικανοί παίρνοντας μαζί τους και τον Τοπ, τον πιστό σκύλο του μηχανικού Σμιθ, μπαίνουν στο αερόστατο και απογειώνονται ενώ η καταιγίδα μαίνεται.

Μετά από τέσσερις ημέρες ταξίδι στο άγνωστο, το αερόστατο έπεσε στη θάλασσα, ταλαιπωρημένο από την λαίλαπα, κοντά σε μια ακτή. Παλεύοντας με τα κύματα το πλήρωμα του αερόστατου κατόρθωσε να φτάσει στην ακτή. Εκεί ανακάλυψαν ότι η στεριά στην οποία είχαν βρεθεί ναυαγισμένοι ήταν ένα άγνωστο και ακατοίκητο νησί του Ειρηνικού.

Από την πρώτη στιγμή, ο μηχανικός Σμιθ φροντίζει να δημιουργήσει μια εγκατάσταση όσο το δυνατόν πιο τέλεια, σαν να μην επρόκειτο να φύγουν ποτέ. Μέρα με τη μέρα αντιμετωπίζονταν αποτελεσματικά οι διάφορες ανάγκες σε φαγητό και σε στέγη. Άγρια ζώα, ψάρια και πτηνά αποτελούν το φαγητό τους και μια μεγάλη και απρόσιτη σπηλιά το σπίτι τους. Μια μέρα μέσα στη λιμνούλα, η οποία ήταν σχηματισμένη δίπλα στη σπηλιά τους, ξεπρόβαλε ένα ντιγκόνγκ, δηλαδή μια θαλάσσια αγελάδα, που επιτέθηκε στον Τοπ. Όλοι θεωρούσαν τον Τοπ χαμένο, ώσπου τον είδαν να εκσφενδονίζεται έξω από το νερό, σα να τον είχε πετάξει ένα χέρι. Συγχρόνως τα νερά της λιμνούλας κοκκίνιζαν από αίμα.

Οι πέντε άντρες σκέφτονταν ότι κάποιο μυστήριο υπήρχε σ’ αυτό το νησί. Αναρωτιούνταν ποιος είχε σώσει το μηχανικό Σμιθ από τα κύματα, όταν ναυάγησαν, ποιος είχε εκσφενδονίσει τον Τοπ και ποιος είχε μαχαιρώσει το θαλάσσιο τέρας.

Αλλά στο μυστηριώδες αυτό νησί, οι εκπλήξεις συνεχίζονται. Είχαν ήδη περάσει επτά μήνες από τότε που οι πέντε τολμηροί Αμερικανοί έπεσαν στο άγνωστο και έρημο νησί, όταν σκοτώνοντας ένα αγριογούρουνο βρήκαν στο κρέας του ένα σκάγι. Κάποιος πυροβολισμός είχε πέσει στο νησί Λίνκολν, όπως είχαν ονομάσει το νησί τους. Κι αυτό τους έκανε να νομίσουν πως είχαν αποβιβαστεί πειρατές.

Χάρτης της «Νήσου Λίνκολν»

Έφτιαξαν σύντομα μία πιρόγα για να εκτελέσουν τον περίπλου του νησιού. Όταν γύρισαν, είδαν στη θάλασσα δύο βαρέλια σε ένα κιβώτιο. Ανοίγοντάς τα, είδαν έκπληκτοι ότι περιείχε όπλα, εργαλεία, ρουχισμό, όργανα ναυσιπλοΐας, χάρτες και βιβλία, ανάμεσα στα οποία υπήρχε και μία Αγία Γραφή. Ξεφυλλίζοντάς την, είδαν να είναι υπογραμμισμένη από κάποιον αυτή η φράση: «Πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει». Οι πέντε άντρες απορούσαν για το ποιος τους είχε αφήσει εκεί το φορτίο και ποιος είχε υπογραμμίσει τα λόγια της Αγίας Γραφής.

Αφού ο μηχανικός Σμιθ φρόντισε να υπολογίσει τις ακριβείς συντεταγμένες της Νήσου Λίνκολν (34°57′S 150°30′W), με τον εξάντα που είχαν βρει στο κιβώτιο, αποφάσισαν να εξερευνήσουν το νησί ώστε να φτάσουν στη δυτική ακτή του, πλέοντας στον ποταμό που περνούσε δίπλα από την κατοικία τους με την πιρόγα που είχε κατασκευάσει ο Πένκροφ. Εκεί έδεσαν την πιρόγα τους σε μια όχθη, για να την πάρουν μετά και βρήκαν έναν ποταμό που τους οδήγησε δυτικά. Στο γυρισμό, όμως, καθώς έφτασαν στον ποταμό που είχαν αρχίσει δεν μπορούσαν να περάσουν στην απέναντι όχθη, αλλά τότε είδαν έκπληκτοι την πιρόγα τους παρασυρμένη από το ρεύμα να έρχεται προς αυτούς. Το σκοινί της ήταν κομμένο και το ότι βρέθηκε μπροστά τους εκείνη την στιγμή αποτελούσε μια παράξενη σύμπτωση…

Όταν επέστρεψαν στο σπίτι τους, αντιλήφθηκαν πως η ανεμόσκαλα που οδηγούσε εκεί έλειπε. Ξαφνικά, εμφανίστηκε πλήθος ουρακοτάγκων στο σπίτι τους και οι ναυαγοί άρχισαν να τους πυροβολούν. Αφού έφυγαν όλοι, εκείνη την στιγμή η ανεμόσκαλα ξετυλίχτηκε μπροστά τους. Προσεκτικά μπήκαν μέσα στην κατοικία τους. Τότε άκουσαν μια κραυγή από κάπου. Ήταν ένας ουρακοτάγκος που είχε ξεμείνει. Έτσι, αποφάσισαν να τον κάνουν υπηρέτη τους και τον ονόμασαν Ζουπ, δηλαδή Ζούπιτερ.

Ποιος άραγε είχε κόψει το σκοινί της πιρόγας τους και ποιος είχε ξετυλίξει την ανεμόσκαλα όταν έφτασαν στην κατοικία τους;

Μετά από μήνες, οι ναυαγοί βρήκαν ένα σημείωμα το οποίο έγραφε πως ένας ναυαγός υπήρχε στο νησί Ταμπόρ, νοτιοδυτικά του νησιού Λίνκολν. Αμέσως έσπευσαν να πάνε και, αφού κατασκεύασαν ένα καράβι που το ονόμασαν «Καλότυχο», τον βρήκαν εξαθλιωμένο και, κατόπιν, τον έφεραν στο νησί τους. Όταν, όμως, το ρώτησαν αν είχε γράψει το σημείωμα με τις συντεταγμένες του νησιού Ταμπόρ, εκείνος απάντησε αρνητικά.

Στα τέλη του ίδιου χρόνου, εμφανίστηκε ένα πλοίο στα ανοιχτά. Μετά, όμως, αντιλήφθηκαν ότι ήταν ένα πειρατικό μπρίκι. Ο ναυαγός του νησιού Ταμπόρ, ο Έυρτον αποπειράθηκε να το ανατινάξει, μα γύρισε άπραγος. Αργότερα, καθώς αποβιβάζονταν μερικοί πειρατές στο νησί, ξάφνου το πλοίο τους ανατινάχτηκε στον αέρα και οι ναυαγοί απόρησαν ποιος το έκανε.Τελικά έμαθαν ότι ήταν ο πλοίαρχος Νέμο από τις 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα, ο οποίος τους αποκάλυψε το μυστικό του ότι ήταν ο Ινδός πρίγκηπας Ντακάρ.

Πηγή: https://el.wikipedia.org

Tυπογραφικό λάθος σε βιβλίο Χάρι Πότερ ίσως σας κάνει πλουσιότερους κατά 23.000 ευρώ!

Είστε από τους φανατικούς του Χάρι Πότερ και έχετε στα χέρια σας ένα από τα πρώτα αντίτυπα του βιβλίου «Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος», που κυκλοφόρησε το 1997 στα αγγλικά, τότε ψάξτε την βιβλιοθήκη σας και ρίξτε του μία καλύτερη ματιά. Ίσως να είστε από τους τυχερούς που έχετε αγοράσει ένα από τα πρώτα 500 αντίτυπα του βιβλίου που έχουν ένα μικρό τυπογραφικό λάθος, το οποίο είναι όμως ικανό να σας κάνει πλουσιότερους κατά περίπου 23 χιλιάδες ευρώ.

perierga.gr - Tυπογραφικό λάθος σε βιβλίο Χάρι Πότερ θα σας κάνει πλουσιότερους κατά 23.000 ευρώ!

Κάθε ένα από τα πρώτα 500 αντίγραφα του βιβλίου της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ έχει ένα μικρό λάθος στη σελίδα 53, στην οποία περιγράφεται μία λίστα με υλικά που θα πρέπει κάθε μαθητευόμενος μάγος να έχει μαζί του πηγαίνοντας στη σχολή μαγείας του Χόγκουαρτς. Η λίστα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ένα καζάνι, ένα τηλεσκόπιο και μία σειρά από βαρίδια ζυγίσματος από ορείχαλκο. Οι προσεκτικοί αναγνώστες του βιβλίου έχουν παρατηρήσει ότι υπάρχει μία επανάληψη στη λίστα της φράσης «ένα ραβδί».

Έτσι, χάρη σ’ αυτό το λάθος ένα από τα σπάνια βιβλία αυτής της πρώτης έκδοσης θα δημοπρατηθεί, σύμφωνα με την εφημερίδα «The Sun», τον ερχόμενο Νοέμβριο, στο Λονδίνο. Τα πρώτα 500 βιβλία που έχουν αυτό το τυπογραφικό λάθος είναι ένα μικρό μέρος από το σύνολο των 400 εκατομμυρίων αντιτύπων που έχει πουλήσει η σειρά του Χάρι Πότερ σε παγκόσμιο επίπεδο από το 1997 που κυκλοφόρησε.

Πηγή: http://perierga.gr/

Εγκυκλοπαίδεια

 Ο όρος εγκυκλοπαίδεια είναι ελληνικός και πηγάζει από τις ελληνικές λέξεις «εγκύκλιος παιδεία». Ουσιαστικά είναι μια σύνοψη της γνώσης. Ο όρος σε όλες τις γλώσσες προέρχεται από τον Ελληνικό, που κυριολεκτικά σημαίνει «η εν κύκλω προσφερομένη διδασκαλία» και ο ακριβής τονισμός της στο Μέγα Ελληνικόν Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης, γνωστό επίσης ως Liddell-Scott είναι εγκυκλοπαιδεία, λέξη που κατά τον λεξικογράφο συνιστά βαρβαρισμό. Σύμφωνα όμως με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη επειδή (στην αρχαία ελληνική) το -α στο «παιδεία» ήταν μακρό, ο κανονικός τονισμός του συνθέτου «εγκυκλοπαιδεία» είναι στη παραλήγουσα (σύμφωνα με το κανόνα ότι, όταν η λήγουσα είναι μακρά, δεν τονίζεται η τρίτη συλλαβή, η προπαραλήγουσα). Άρα το σωστό είναι εγκυκλοπαιδεία.

Ωστόσο, αναλογικώς προς τα πολλά ουσιαστικά σε -εια τα οποία τονίζονταν στη προπαραλήγουσα (κυρίως ως παράγωγα επιθέτων σε -ης με βραχύ το -α τού -εια) σχηματίστηκε και ο τύπος «εγκυκλοπαίδεια», όπως ευγένεια (<ευγενής), ασέβεια (<ασεβής), αμάθεια (<αμαθής), αλήθεια (<αληθής), ο οποίος τελικά επικράτησε αντί του ορθού εγκυκλοπαιδεία.

Οι εγκυκλοπαίδειες μπορούν να είναι γενικής φύσης, δηλαδή να περιέχουν άρθρα από θεματικές ενότητες πολλών διαφορετικών γνωστικών πεδίων, (η αγγλικήBritannica, η γερμανική Brockhaus και η αμιγώς ελληνική Πυρσός είναι πολύ γνωστά παραδείγματα), ή να εξειδικεύονται σε ειδικά θέματα, (για παράδειγμα εγκυκλοπαίδεια της Ιατρικής, της Φιλοσοφίας, ή του Δικαίου). Υπάρχουν επίσης εγκυκλοπαίδειες που καλύπτουν μια ποικιλία θεματικών ενοτήτων από μια ιδιαίτερη πολιτισμική, εθνική ή ιδεολογική προοπτική, (όπως για παράδειγμα η Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια, η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια και η Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια’.

Διαφήμιση της εγκυκλοπαίδειας Britannica το 1913.

Πολλά λεξικά είναι εγκυκλοπαιδικά ως προς τη φύση τους, ιδιαίτερα εκείνα που σχετίζονται με ένα ιδιαίτερο πεδίο (όπως το Dictionary of National Biography, τοDictionary of American Naval Fighting Ships και το Black’s Law Dictionary). Εγκυκλοπαιδικά έργα εκδόθηκαν σε ένα μεγάλο τμήμα της ανθρώπινης Ιστορίας, αλλά ο όρος εγκυκλοπαίδεια δεν χρησιμοποιείτο για έργα τέτοιου είδους έως τον 16ο αιώνα. Το The Macquarie Dictionary: Australia’s National Dictionary, έγινε εγκυκλοπαιδικό λεξικό μετά την πρώτη του έκδοση σε αναγνώριση της χρήσης κατάλληλων ουσιαστικών, που σηματοδοτούνταν από το αρχικό κεφαλαίο γράμμα τους, καθώς και λέξεων που προέρχονταν από τέτοια κατάλληλα ουσιαστικά.

Σύγχρονη εγκυκλοπαίδεια.

Υπάρχουν δύο κύριες μέθοδοι οργάνωσης των εγκυκλοπαιδειών: η μέθοδος της αλφαβητικής τάξης, (τα άρθρα οργανώνονται με αλφαβητική τάξη), ή η οργάνωση βάσει ιεραρχημένων κατηγοριών. Η πρώτη από τις δύο είναι η κοινότερη, ειδικά για γενικά έργα.

Πηγή: https://el.wikipedia.org

Υπάρχει και η αστεία πλευρά:

To Μουσείο Τυπογραφίας στα Χανιά

Μουσείο Τυπογραφίας

Το μοναδικό στην Ελλάδα Μουσείο αφιερωμένο στην Τυπογραφία, την τέχνη που άλλαξε τη ροή της ιστορίας, βρίσκεται στα Χανιά, λίγο πριν την είσοδο της πόλης, στο Βιοτεχνικό Πάρκο Σούδας και αναπτύσσεται σε δύο μεγάλες πτέρυγες, και τρείς επιμέρους αίθουσες που καλύπτουν έκταση περίπου 1.200 τ.μ.

Προσωπικό μεράκι και στοίχημα του δημιουργού του Γιάννη Γαρεδάκη, ιδρυτή της εφημερίδας “Χανιώτικα νέα” και της συζύγου του Ελένης, το Μουσείο ξεκίνησε ως ιδιωτική συλλογή σε περιβάλλον φυσικό για ένα τεχνολογικό – βιοτεχνικό μουσείο. Το 2005 εγκαινιάστηκε επίσημα και το 2012 προστέθηκε σε αυτό νέα πτέρυγα. Το 2015 συμπλήρωσε 10 χρόνια λειτουργίας και εγκαινίασε μία ακόμα αίθουσα με σπάνιες εκδόσεις, γκραβούρες, ξυλογραφίες κλπ…

Από το 2012 το Μουσείο είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου Μουσείων Τυπογραφίας (Association of European Printing Museums).

Φέτος (2016) το Μουσείο Τυπογραφίας κλείνει 11 χρόνια λειτουργίας και έχει την χαρά και την τιμή να είναι υποψήφιο για το σπουδαίο βραβείο “Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς 2016”, European Museum of the Year Award (EMYA 2016) που απονέμεται από το Φόρουμ των Ευρωπαϊκών Μουσείων (European Museum Forum – EMF) και τελεί υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο Μουσείο που μέσα από την ξενάγηση “αφηγείται” διαδραστικά, (συμμετοχή επισκεπτών, σχετικά βίντεο) πως ξεκίνησε και πως αναπτύχθηκε η σπουδαιότερη – ίσως- εφεύρεση του ανθρώπου, η Τυπογραφία. Κατά τη διάρκεια της ξενάγησης μικροί και μεγάλοι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να τυπώσουν στα παλιά πιεστήρια και να ανακαλύψουν ένα ξεχασμένο αυτονόητο: τον κόπο και την ανθρώπινη ευφυΐα που βρίσκονται πίσω από κάθε τυπωμένο κείμενο.

Παράλληλα το Μουσείο είναι χώρος πολιτισμού και γραμμάτων. Στους χώρους του φιλοξενούνται συνέδρια, παρουσιάσεις βιβλίων, θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, κάθε χρόνο διοργανώνει διεθνή διαγωνισμό αφίσας κλπ.

Πρόκειται για ένα Μουσείο “ζωντανό”, που διαρκώς εξελίσσεται και αλλάζει, όπως ακριβώς η Τέχνη που παρουσιάζει, η Τυπογραφία.

(Μπράβο στον Έλληνα που έκανε το όνειρό του πραγματικότητα δημιουργώντας το μοναδικό Μουσείο Τυπογραφίας στην Ελλάδα. Πατήστε το βελάκι για να δείτε το βίντεο σχετικά με τα εκθέματα του Μουσείου.)

Πηγή: http://www.typography-museum.gr/

Η μαγική καρέκλα της συγγραφέως του Χάρι Πότερ!

Μια καρέκλα από «χρυσάφι», φαίνεται πως ήταν αυτή στην οποία καθόταν η JK Rowling όταν έγραψε τα δύο πρώτα βιβλία του Χάρι Πόττερ, καθώς πουλήθηκε μετά από πλειστηριασμό προς 278.000 λίρες! Η συγκεκριμένη καρέκλα ήταν μια από τις 4 που είχε τότε στο σπίτι της η συγγραφέας. Εκείνη την εποχή, η ίδια ήταν άγνωστη στο ευρύ κοινό. Κατόπιν ήρθε η τεράστια επιτυχία των βιβλίων και η JK Rowling έγινε διάσημη σε όλο τον κόσμο.

perierga.gr - «Χρυσάφι» πουλήθηκε η μαγική καρέκλα της συγγραφέως του Χάρι Πότερ!

Η σειρά βιβλίων της Rowling κέρδισε το παγκόσμιο ενδιαφέρον, έλαβε διακρίσεις, έχει πωληθεί σε περισσότερα από 400 εκατομμύρια αντίτυπα ανά τον κόσμο και έχει μεταφραστεί σε 67 γλώσσες.

Πηγή: http://perierga.gr/