Αρχείο

Ταξίδι στα σχολικά βιβλία της ομογένειας μέσα απ’ το Μουσείο Ελληνικής Παιδείας

Σημαντικά εκθέματα στο Μουσείο, εκτός από τα διάφορα σχολικά βιβλία του 19ου αιώνα είναι το «Πτυχίο της Μεγάλης του Γένους Σχολής» (186 με υπογραφή του Πατριάρχη Γρηγορίου ΣΤ, το «Ενδεικτικόν» (1911) του Ζωγραφείου Γυμνασίου και τα «Λευκώματα του Ζωγραφείου» (1931,1942) με φωτογραφίες μαθητών και καθηγητών του σχολείου

Ταξίδι στα σχολικά βιβλία της ομογένειας μέσα απ’ το Μουσείο Ελληνικής Παιδείας | in.gr

Ένα μοναδικό ταξίδι γνώσης σε βιβλία, αντικείμενα και άλλα πληροφοριακά στοιχεία για τα ελληνικά σχολεία εκτός του Ελλαδικού χώρου (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Αλεξάνδρεια, Κύπρος, Αμερική και πρώην Σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης), προσφέρει στον επισκέπτη το Μουσείο Ελληνικής Παιδείας, που βρίσκεται στην Καλαμπάκα.

«Ξεναγό» σε αυτή τη διαδρομή το ΑΠΕ-ΜΠΕ έχει τον ιδρυτή, συμβολαιογράφο και συλλέκτη Παύλο Μπαλογιάννη.

Η συγκεκριμένη συλλογή αποτελεί μέρος μιας συνολικής και πλούσιας σε εκθέματα μόνιμης συλλογής του μουσείου, η οποία περιλαμβάνει ανάμεσα σε άλλα, βιβλία, τετράδια και σχολικά αντικείμενα, με πληροφορίες για τη σχολική ζωή σε νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, σχολαρχείο, γυμνάσιο και λύκειο από την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, παλιές, αυθεντικές εκδόσεις έργων, δυο προθήκες αφιερωμένες στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους και συγγραφείς. Έργα του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Θουκυδίδη και άλλων Ελλήνων συγγραφέων της αρχαιότητας με κείμενο ελληνικό ή παράλληλο ελληνικό – λατινικό, εκδόσεις από τα φημισμένα τυπογραφεία της Ευρώπης κατά τη χρονική περίοδο 1500-1800. Επίσης, γκραβούρες και κάρτες από τους περιηγητές και ιστορικούς που επισκέφθηκαν τα Μετέωρα τους περασμένους αιώνες, χαρακτικά και φωτογραφίες από τους φημισμένους φωτογράφους Boissonas και Στουρνάρα, βιβλία του 19ου και 20ού αιώνα, από τους σπουδαιότερους εκδοτικούς οίκους της Ελλάδας, μύθους του Αισώπου σε αυθεντικές εκδόσεις που χρονολογούνται την περίοδο 1600-1850 όπως και κατηχητικά.

Το ταξίδι μας, στα σχολικά βιβλία στα Ελληνικά Σχολεία εκτός Ελλάδος ξεκινά από την Κωνσταντινούπολη. Τα σχολικά βιβλία για τα σχολεία της Κωνσταντινούπολης, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Μπαλογιάννης, γράφονται από Έλληνες συγγραφείς που ζουν εκεί και τυπώνονται σε τυπογραφεία της Πόλης, αφού πρώτα έχουν λάβει την έγκριση του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Υπουργείου Παιδείας της Τουρκίας. Ασφαλώς, συμπληρώνει, το περιεχόμενο είναι πολύ προσεγμένο και αποφεύγεται επιμελώς κάθε αναφορά στις σχέσεις και στις διαφορές μεταξύ των δυο κρατών, Ελλάδας και Τουρκίας.

Σημαντικά εκθέματα στο Μουσείο, εκτός από τα διάφορα σχολικά βιβλία του 19ου αιώνα είναι το «Πτυχίο της Μεγάλης του Γένους Σχολής» (186 με υπογραφή του Πατριάρχη Γρηγορίου ΣΤ, το «Ενδεικτικόν» (1911) του Ζωγραφείου Γυμνασίου και τα «Λευκώματα του Ζωγραφείου» (1931,1942) με φωτογραφίες μαθητών και καθηγητών του σχολείου.

Το ταξίδι μας συνεχίζεται στα Ελληνικά Σχολεία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Στις ΗΠΑ, επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Μπαλογιάννης, τα πράγματα είναι πιο εύκολα και πιο απλά στα σχολικά βιβλία. Από τα τέλη του 19ου αιώνα τα αναγνωστικά για τα Ελληνόπουλα της Αμερικής είναι τα ίδια με αυτά που διδάσκονται στην Ελλάδα. Απλώς φέρουν την ένδειξη «έκδοση δια το εξωτερικόν».

Στη συνέχεια και για την δεύτερη γενιά των Ελλήνων πια, προέκυψε η ανάγκη να εκδοθούν αναγνωστικά ειδικά για τα ελληνόπουλα της Αμερικής.

Τα ελληνόπουλα φοιτούν στο ελληνικό σχολείο παράλληλα με το αμερικάνικο και στα ελληνικά αναγνωστικά προβάλλεται έντονα η αγάπη για την Ελλάδα και τον πολιτισμό της. Τα βιβλία αυτά τυπώνονται σε τυπογραφεία της Ν. Υόρκης.

Σημαντικά εκθέματα στο Μουσείο που μπορεί να βρει ο επισκέπτης είναι «Το Αλφαβητάρι με τον Ήλιο της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης σε έκδοση για τα Ελληνόπουλα της Αμερικής» και το «Αλφαβητάριο για τα Ελληνόπουλα» (1930), μια έκδοση του Εθνικού Κήρυκα. Στην πρώτη σελίδα υπάρχει συγχαρητήρια επιστολή του Γεωργίου Παπανδρέου, ως υπουργού Παιδείας της κυβερνήσεως Βενιζέλου, προς τον Διευθυντή του Εθνικού Κήρυκα. Ιδιαίτερη θέση έχουν τα σχολικά βιβλία στα κράτη των πρώην σοσιαλιστικών χωρών.

Μιλάμε για τα αναγνωστικά των πολιτικών προσφύγων, διευκρινίζει ο κ. Μπαλογιάννης. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου εκδίδεται το αναγνωστικό «Ελεύθερη Ελλάδα» του Μιχ. Παπαμαύρου για την Ε’ και ΣΤ’ Τάξη και «Τα Αετόπουλα» για την Γ΄ και Δ΄ Τάξη της Ρόζας Ιμβριώτη.

Στη συνέχεια έχουμε εκδόσεις από την Ελληνική Επιτροπή «Βοήθεια στο παιδί» με επικεφαλής την Έλλη Αλεξίου στη Ρουμανία και στην Πολωνία.

Από το 1960 πολλά αναγνωστικά, αλλά και τα περισσότερα σχολικά εγχειρίδια εκδίδονται στην Ελλάδα από τις «Πολιτικές και Λογοτεχνικές εκδόσεις».

Στα βιβλία αυτά, σημειώνει ο κ. Μπαλογιάννης, συναντούμε την αγάπη και τη νοσταλγία για την Ελλάδα, ενώ παράλληλα διακρίνουμε τον σαφή σοσιαλιστικό προσανατολισμό και την έντονη προβολή στα ιδεώδη του σοσιαλιστικού πατριωτισμού. Σημαντικότερα εκθέματα στο Μουσείο είναι Τα αετόπουλα σε δυο εκδόσεις, μία στη Θεσσαλονίκη και η άλλη στην Καβάλα και σειρά αναγνωστικών όλων των τάξεων που εκδόθηκαν στο Βουκουρέστι και στη Βαρσοβία. Τέλος, το ταξίδι μας στον κόσμο των σχολικών βιβλίων στα ελληνικά σχολεία εκτός Ελλάδος, ολοκληρώνεται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Σπουδαία ελληνικά σχολεία, σημειώνει ο κ. Μπαλογιάννης λειτούργησαν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Τα σχολικά βιβλία εκδίδονται στην Αλεξάνδρεια.

Σημαντικότερα εκθέματα στο Μουσείο είναι ενδεικτικά και απολυτήρια της Τοσίτσαιας Σχολής, του Αβερώφειου Γυμνασίου και του Παρθεναγωγείου στο Πόρτ Σάιδ, του Ομήρου Ιλιάς (1884) και τετράδια από σχολεία της Αλεξάνδρειας με ελληνικά θέματα στα εξώφυλλα.

Ο Παύλος Μπαλογιάννης, εκτός από το Μοναστηράκι και τα παλαιοπωλεία της Αθήνας επισκέφτηκε σχεδόν όλα τα παλαιοπωλεία της Ελλάδας.

Τα σπουδαιότερα όμως συλλεκτικά βιβλία τα απέκτησε κυρίως από δημοπρασίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σήμερα διαθέτει μια πολύ μεγάλη συλλογή από βιβλία, περιοδικά, κάρτες, έγγραφα, χάρτες, φωτογραφίες, σχολικά αντικείμενα, παραμύθια κλπ. Το Μουσείο Ελληνικής Παιδείας, ένα μοναδικό Μουσείο αφιερωμένο στην Ελληνική εκπαίδευση και την Ελληνική Παιδεία, ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Νοέμβριο 2015 και μέχρι σήμερα έχει αποσπάσει διάφορα βραβεία και τιμητικούς επαίνους, αλλά σύμφωνα με τον κ. Μπαλογιάννη το μεγαλύτερο βραβείο είναι τα ενθουσιώδη σχόλια και η συγκίνηση των επισκεπτών.

Πηγή: http://www.in.gr/2018/06/17/culture

 

Advertisements

Lello, ένα από τα πιο όμορφα βιβλιοπωλεία του κόσμου

Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου και από σήμερα η Αθήνα θα είναι παγκόσμια πρωτεύουσα του βιβλίου. Ωστόσο ένα από τα πιο όμορφα βιβλιοπωλεία του κόσμου βρίσκεται στο Πόρτο. Ένα βιβλιοπωλείο με εισιτήριο.

Αποτέλεσμα εικόνας για lello

Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου σήμερα και όχι μόνο. Από σήμερα η Αθήνα θα είναι παγκόσμια πρωτεύουσα του βιβλίου για ένα χρόνο μετά από επιλογή της UNESCO. Σίγουρα η ελληνική πρωτεύουσα έχει πολλά και ενδιαφέροντα να προτείνει στον τομέα του βιβλίου ωστόσο ένα από τα πιο όμορφα βιβλιοπωλεία στον κόσμο βρίσκεται στην Πορτογαλία.

Τουλάχιστον σύμφωνα με τα όσα διατείνονται το αμερικανικό δίκτυο CNN και η βρετανική εφημερίδα Guardian. Πρόκειται για το βιβλιοπωλείο Lello, στην πόλη Πόρτο, έξω από το οποίο η ουρά των αναγνωστών κάποιες φορές κάνει τον κύκλο του τετραγώνου. Και όχι μόνο αυτό. Ίσως είναι το μοναδικό βιβλιοπωλείο στον κόσμο για το οποίο οι επισκέπτες πληρώνουν είσοδο και μάλιστα 4 ευρώ το άτομο. Η φρενίτιδα για το βιβλιοπωλείο ενδυναμώθηκε όταν έγινε γνωστό ότι η Τζ.Ρόουλινγκ, η διάσημη συγγραφέας του Χάρι Πότερ, εργάστηκε τη δεκαετία του 1990 στο Πόρτο σαν καθηγήτρια αγγλικών.

«Οι επισκέπτες ήδη από τη δεκαετία του 2000 έκαναν ουρές για να επισκεφθούν το βιβλιοπωλείο αλλά δεν πουλούσαμε τίποτα σχεδόν από βιβλία για πολύν καιρό» δηλώνει ο εκπρόσωπος του βιβλιοπωλείου Μανουέλ ντε Σούσα. Το βιβλιοπωλείο μάλιστα βρέθηκε λίγο πριν από την χρεοκοπία πριν από τέσσερα χρόνια παρόλη τη μεγάλη επισκεψιμότητα. Κι έτσι γεννήθηκε η ιδέα της πληρωμής εισιτηρίου. Μια πολύ αμφιλεγόμενη ιδέα που συζητήθηκε πολύ και μέσα στο βιβλιοπωλείο. Ο Χοσέ Μανουέλ Λέλο μάλιστα που έχει τη διεύθυνση του βιβλιοπωλείου και ανήκει στην πέμπτη γενιά της ιδιοκτήτριας οικογένειας ήταν αντίθετος με την ιδέα της επιβολής εισιτηρίου. Ο προπάππους του είχε ιδρύσει το ομώνυμο τυπογραφείο και βιβλιοπωλείο το 1881.

Στα ύψη επισκέπτες και πωλήσεις

Εκτός όμως από το εισιτήριο στο βιβλιοπωλείο έκαναν την εμφάνισή τους και διάσημοι συγγραφείς. Τα βιβλία του Χάρυ Πότερ απέκτησαν περίοπτη θέση ενώ βιβλία του Φερντάντο Πεσόα και του νομπελίστα Ζοζέ Σαμαράγκου προσφέρονταν και σε μετάφραση. Σύμφωνα με τον Μανουέλ ντε Σούσα τα μισά από τα βιβλία που διατίθενται είναι στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ισπανικά και ιταλικά. Μπεστ σέλερ βέβαια είναι τα βιβλία του Χάρυ Πότερ ενώ εν τω μεταξύ πωλούνται αναμνηστικά, καρτ ποστάλ, σαπούνια και κολόνιες.

Πέρυσι παρά την επιβολή εισιτηρίου ο αριθμός των επισκεπτών αυξήθηκε κατά 20% φθάνοντας τα 1,2 εκατομμύρια το χρόνο. Ο τζίρος αυξήθηκε από το 1 εκατομμύρια ευρώ το 2015 στα 7,2 εκατομμύρια ευρώ τον προηγούμενο χρόνο και ο αριθμός των βιβλίων που πουλήθηκαν έφθασε από τις 50.000 το 2015 στις 280.000 το 2017 ενώ τέλος ο αριθμός των συνεργατών από 7 σε 45.

Το βιβλιοπωλείο Lello έχει κηρυχθεί διατηρητέο στην Πορτογαλία από το 2013.

Πηγή: http://www.in.gr/

Δον Κιχώτης – Σύμβολο ενός ονειροπόλου ή ενός τρελού;

Δον Κιχώτης – Σύμβολο ενός ονειροπόλου ή ενός τρελού;

Ο τρελός

Το έργο «Δον Κιχώτης», ή ακριβέστερα «Δον Κιχώτης της Μάντσα», γράφτηκε το 1597 από τον Don Miguel De Cervantes. Κατά περίεργο τρόπο, το βιβλίο, που περιγράφει ένα μεγάλο περιπετειώδες ταξίδι, γράφτηκε ενώ ο Θερβάντες ήταν στη φυλακή της Σεβίλλης, για οικονομικά χρέη. Ίσως, αν ο Θερβάντες είχε χρήματα για να πληρώσει τα χρέη του, ένας από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες της λογοτεχνίας να μην είχε γεννηθεί.

Ποιο είναι όμως αυτό το στοιχείο στην προσωπικότητα του Δον Κιχώτη που τον ανάγει σε αγαπημένο ήρωα και προκαλεί τη φαντασία μας;

Γιατί ενώ από τη μια περιγελούμε τα όνειρά του και την παράλογη περιπέτεια στην οποία εμπλέκεται, την ίδια στιγμή ταυτιζόμαστε μαζί του;

Τί είναι αυτό που μας κάνει να γελάμε με τον Σάντσο Πάντσο, τον ακόλουθό του, και παράλληλα να τον αγαπάμε τόσο πολύ;

Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τον «ιππότη με τη θλιμμένη έκφραση» για να ανακαλύψουμε ποια ευαίσθητη χορδή της ψυχής αγγίζει μέσα μας.

Ο χαρακτήρας του Δον Κιχώτη προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα:

Don Quixote and Sancho xx Alexandre Gabriel DecampsΑπό τη μια γελάμε μαζί του και με τις πράξεις του και από την άλλη μας γοητεύει. Ένας μεσήλικας ευγενής της επαρχίας που δεν του λείπει τίποτα και που ζει με μια σχεδόν «ιδεατή» άνεση, σηκώνεται μια μέρα, φοράει πανοπλία, χρήζει τον εαυτό του ιππότη και ξεκινά το ταξίδι. Το χάσμα ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία του μας διασκεδάζει, η αγάπη του για την ευγενική Δέσποινα (που εμείς γνωρίζουμε ότι είναι μια απλή χωριατοπούλα) μας φαίνεται γελοία, και η μάχη που δίνει ενάντια στους «Γίγαντες», ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι πρόκειται για ανεμόμυλους, μας κάνει να κλαίμε από τα γέλια. Τότε, τι είναι αυτό που μας γοητεύει τόσο πολύ στο χαρακτήρα του και δεν τον απορρίπτουμε αμέσως ως τρελό;

Ίσως η απάντηση να μη βρίσκεται μόνο στον Δον  Κιχώτη αλλά σε αυτό που ο Θερβάντες προσπάθησε να μας εξηγήσει μέσα από αυτόν:

Σε κάθε πολιτισμό ή παραδοσιακή κοινωνία υπάρχει ο χαρακτήρας του τρελού, ο τρελός του χωριού που τολμά να πει όσα όλοι οι άλλοι δεν τολμούν να πουν από φόβο. Είναι αυτός που ζει όπως θέλει και όλοι τον ζηλεύουν κατά κάποιο τρόπο γιατί θα ήθελαν να κάνουν το ίδιο, αλλά ντρέπονται. Είναι ο τρελός του Σαίξπηρ, που τολμά να πει την αλήθεια κατάμουτρα στο βασιλιά και παρόλα αυτά τη γλυτώνει. Είναι ο έλληνας Ζορμπάς, που χορεύει το κέφι του και μαθαίνει τον «πολιτισμένο» άνθρωπο πράγματα που δε θα βρει μέσα στα βιβλία. Είναι ο «τρελός του χωριού» στη δημιουργία του Ντοστογιέφσκι, που λέει την αλήθεια στο πρόσωπο όλων. Έτσι και ο Δον Κιχώτης του Θερβάντες, είναι αυτός που ζει ακολουθώντας έναν τρόπο ζωής που κανείς μας δεν τολμά να ακολουθήσει. Γελάμε με τον Δον Κιχώτη και το όνειρό του, γελάμε μαζί του και ταυτόχρονα τον ζηλεύουμε λιγάκι. Ζηλεύουμε την ανδρεία του να αφήσει πίσω μια άνετη ζωή, και να ξεκινήσει μια ζωή γεμάτη περιπέτεια και μαγεία, που εμψυχώνεται από πνεύμα ιπποσύνης.

Ο Θερβάντες δεν προσπαθεί να μας πείσει ότι ο Δον Κιχώτης έχει τα λογικά του ή ότι έχει συνείδηση των πράξεών του. Ακριβώς το αντίθετο, δεν είναι η λογική του αυτή που μας συνεπαίρνει, αλλά η τρέλα του. Ποιός από εμάς δεν θα ήθελε να τα αφήσει όλα πίσω και να κυνηγήσει το όνειρό του, να μην έχει καμιά έγνοια για τους περιορισμούς που μας βάζει η ηλικία, η οικογένεια, η δουλειά κα.; Ποιός από εμάς δε θα ήθελε να αγγίξει τα αστέρια, να γιατρέψει τον κόσμο, να γίνει ήρωας χωρίς τις απαραίτητες έγνοιες για τις «τεχνικές λεπτομέρειες» της ζωής; Ζηλεύουμε τον Δον Κιχώτη και την ικανότητά του να εκπληρώσει το όνειρό του. Τον ζηλεύουμε και την ίδια στιγμή γελάμε μαζί του επειδή το ταξίδι του δεν έχει σύνδεση με την πραγματικότητα. Τότε όμως, πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το παράδειγμά του και να πάρουμε έμπνευση για τη ζωή μας από αυτόν;

Ο Θερβάντες μας δίνει τη λύση σε αυτό το πρόβλημα: Ο Δον Κιχώτης είναι ο ήρωας αυτού του μυθιστορήματος αλλά όχι ο μόνος ήρωας. Πως θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει ένα “ιππότης” χωρίς τον ακόλουθό του; Ο Δον Κιχώτης  δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Σάντσο Πάντσο, τον πιστό φίλο και υπηρέτη του.

Αυτοί οι δύο χαρακτήρες είναι τόσο στενά συνδεδεμένοι ώστε δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τον έναν  χωρίς να αναφέρουμε τον άλλον. Επιπλέον, υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για δυο ξεχωριστούς χαρακτήρες αλλά για έναν με δύο όψεις. Με την πρώτη ματιά αυτοί οι δύο χαρακτήρες είναι ουσιαστικά διαφορετικοί. Ο Δον Κιχώτης είναι ψηλός και λεπτός, ο Σάντσο Πάντσο κοντός και παχύς. Ο Δον Κιχώτης  πετάει στα σύννεφα, ο Σάντσο πατάει γερά στη γη. Ο Δον Κιχώτης  πάει να υπηρετήσει μία ευγενική Δεσποσύνη και υψηλά ιδανικά, ενώ τον Σάντσο τον απασχολεί το επόμενο γεύμα. Όλα αυτά σημειώνουν τις διαφορές τους. Υπάρχει όμως ένα στοιχείο που τους ενώνει- η αφοσίωση του ενός για τον άλλον. Ο Δον Κιχώτης  δεν μπορεί να επιβιώσει ούτε λεπτό στην περιπέτειά του χωρίς τον Σάντσο και ο Σάντσο, που μοιάζει να μη συμφωνεί σχεδόν σε τίποτα με τον αφέντη του, δεν μπορεί να ζήσει ούτε στιγμή χωρίς εκείνον. Αγαπούν ο ένας τον άλλον και αλληλοεξαρτιούνται. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Διαφορετικοί πολιτισμοί σε διαφορετικές χρονικές στιγμές έχουν παρουσιάσει τον άνθρωπο ως μια διπλή οντότητα. Το ένα μέρος, το υψηλό που ονομάζεται ψυχή ή πνεύμα.  Και το άλλο μέρος , το γήινο, η προσωπικότητα που τη χρησιμοποιεί η ψυχή ως όχημα για να μπορεί να εκφραστεί σε αυτόν τον κόσμο. Ο Δον Κιχώτης είναι η καρδιά, ο ονειροπόλος, το πνευματικό μέρος του ανθρώπου που αναζητά την ομορφιά, την αγάπη, κυνηγά για τα ιδεώδη της δικαιοσύνης, της ανδρείας και της τιμής. Από την άλλη ο Σάντσο είναι πρακτικός.  Μπορεί να δει κατάματα την πραγματικότητα και να την αξιολογήσει. Είναι η δική του παρουσία που επιτρέπει στον Δον Κιχώτη να εκπληρώσει τα όνειρά του. Ο Σάντσο είναι η ύλη. Είναι απασχολημένος με τις υλικές ανάγκες – να φάει, να κοιμηθεί, να τεμπελιάσει. Βλέπει την πραγματικότητα όπως είναι.

don quixoteΟ Θερβάντες χτίζει μια γέφυρα ανάμεσα σε αυτούς τους δύο χαρακτήρες. Ποιός από τους δύο είναι Σοφός; Ο Δον Κιχώτης, ο μορφωμένος άνθρωπος που ζει μέσα στον κόσμο της φαντασίας του, ή ο αδαείς Σάντσο που βλέπει τα πράγματα με καθαρότητα; Ίσως δεν τίθεται θέμα εξυπνάδας ή χαζομάρας. Ο Θερβάντες επίτηδες μας παρουσιάζει μια κωμική κατάσταση να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, όπου ο Σάντσο προειδοποιεί τον Δον Κιχώτη ότι δεν είναι σε θέση να κρίνει με αντικειμενικότητα την πραγματικότητα και ο Δον Κιχώτης δεν τον ακούει, αλλά μπλέκει σε νέα προβλήματα κάθε φορά. Υπάρχει τρόπος να δούμε αυτή την επικοινωνία ως κάτι που μπορεί να μας εμπνεύσει και όχι ως γελοία;

Να αγγίξουμε τον ουρανό με τα πόδια στη γη

Σε πολλούς πολιτισμούς δίνεται στον άνθρωπο ο συμβολισμός του δέντρου, με το κεφάλι στον ουρανό και τα πόδια βαθειά ριζωμένα στη γη. Είναι η ένωση του πνεύματος και της ύλης, του ονείρου και της πραγμάτωσής του. Πρέπει να ψάξουμε μέσα μας για να ανακαλύψουμε τον Δον Κιχώτη. Είναι ο Ιππότης που ονειρεύεται περιπέτειες και ηρωικές πράξεις, που αναζητά το υψηλότερο μέσα του και προσπαθεί να πραγματώσει το πεπρωμένο του πάνω στη γη. Χωρίς να εγκαταλείψουμε τον «Ιππότη» δεν πρέπει όμως να παραμελήσουμε και τον Σάντσο, που αντιπροσωπεύει την ικανότητά μας να ζήσουμε σε αυτόν τον κόσμο, μας δίνει διαύγεια και μας επιτρέπει να ξεχωρίσουμε τη διαφορά ανάμεσα σε απλούς ανεμόμυλους και τερατώδεις γίγαντες. Σοφία είναι η γνώση που μας επιτρέπει να συνδυάσουμε αυτά τα δύο. Το να αποκοπούμε τελείως από την ύλη, θα ήταν να το βάλουμε στα πόδια από τη ζωή. Να αποκοπούμε από τα όνειρα μας θα ήταν ακόμα χειρότερο. Θα ήταν να το βάλουμε στα πόδια από τον εαυτό μας.  Πρέπει να φορέσουμε τη σκουριασμένη πανοπλία του Δον Κιχώτη, να σκαρφαλώσουμε το γαϊδουράκι του Σάντσο, να επαινέσουμε τη Δεσποσύνη μας Δουλτσινέα (το όνειρο που θα θέλαμε να πραγματώσουμε), να κοιτάξουμε την πραγματικότητα με διαύγεια και να ξεκινήσουμε το ταξίδι…

Πηγή: http://www.nea-acropoli-athens.gr

Η μυστηριώδης νήσος

Εξώφυλλο της πρωτότυπης γαλλικής έκδοσης του μυθιστορήματος.

Η μυστηριώδης νήσος (γαλλικά: L’Île mystérieuse) είναι μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν, το οποίο εκδόθηκε το 1874 από τις εκδόσεις Hetzel και εικονογραφημένο από τον Ιούλιο Φερά. Το μυθιστόρημα αποτελεί συνέχεια των διάσημων έργων του Βερν 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα και Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ.

 

O χάρτης της «Νήσου Λίνκολν».

Κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, στις 20 Μαρτίου του 1865 και ενώ η πόλη Ρίτσμοντ πολιορκούνταν από τους Βορείους, πέντε άντρες οι οποίοι ήταν αιχμάλωτοι των Νοτίων σχεδίαζαν να δραπετεύσουν με αερόστατο. Ήταν ο μηχανικός του στρατού των Βορείων Κύρος Σμιθ, ο δημοσιογράφος Γεδεών Σπίλετ, ο ναυτικός Πένκροφ, ο νεαρός Χάρμπερτ Μπράουν (προστατευόμενος του Πένκροφ) και ο Ναμπ (μαύρος υπηρέτης του μηχανικού Κύρου Σμιθ).

Η ευκαιρία για την απόδραση δόθηκε σε μια στιγμή που, λόγω φοβερής καταιγίδας, το αερόστατο με το οποίο ο Τζόναθαν Φόρστερ, φανατικός αυτονομιστής των Νοτίων, θα περνούσε πάνω από τις γραμμές των πολιορκητών του Ρίτσμοντ, έμεινε αφρούρητο λόγω της καταιγίδας. Οι πέντε τολμηροί Αμερικανοί παίρνοντας μαζί τους και τον Τοπ, τον πιστό σκύλο του μηχανικού Σμιθ, μπαίνουν στο αερόστατο και απογειώνονται ενώ η καταιγίδα μαίνεται.

Μετά από τέσσερις ημέρες ταξίδι στο άγνωστο, το αερόστατο έπεσε στη θάλασσα, ταλαιπωρημένο από την λαίλαπα, κοντά σε μια ακτή. Παλεύοντας με τα κύματα το πλήρωμα του αερόστατου κατόρθωσε να φτάσει στην ακτή. Εκεί ανακάλυψαν ότι η στεριά στην οποία είχαν βρεθεί ναυαγισμένοι ήταν ένα άγνωστο και ακατοίκητο νησί του Ειρηνικού.

Από την πρώτη στιγμή, ο μηχανικός Σμιθ φροντίζει να δημιουργήσει μια εγκατάσταση όσο το δυνατόν πιο τέλεια, σαν να μην επρόκειτο να φύγουν ποτέ. Μέρα με τη μέρα αντιμετωπίζονταν αποτελεσματικά οι διάφορες ανάγκες σε φαγητό και σε στέγη. Άγρια ζώα, ψάρια και πτηνά αποτελούν το φαγητό τους και μια μεγάλη και απρόσιτη σπηλιά το σπίτι τους. Μια μέρα μέσα στη λιμνούλα, η οποία ήταν σχηματισμένη δίπλα στη σπηλιά τους, ξεπρόβαλε ένα ντιγκόνγκ, δηλαδή μια θαλάσσια αγελάδα, που επιτέθηκε στον Τοπ. Όλοι θεωρούσαν τον Τοπ χαμένο, ώσπου τον είδαν να εκσφενδονίζεται έξω από το νερό, σα να τον είχε πετάξει ένα χέρι. Συγχρόνως τα νερά της λιμνούλας κοκκίνιζαν από αίμα.

Οι πέντε άντρες σκέφτονταν ότι κάποιο μυστήριο υπήρχε σ’ αυτό το νησί. Αναρωτιούνταν ποιος είχε σώσει το μηχανικό Σμιθ από τα κύματα, όταν ναυάγησαν, ποιος είχε εκσφενδονίσει τον Τοπ και ποιος είχε μαχαιρώσει το θαλάσσιο τέρας.

Αλλά στο μυστηριώδες αυτό νησί, οι εκπλήξεις συνεχίζονται. Είχαν ήδη περάσει επτά μήνες από τότε που οι πέντε τολμηροί Αμερικανοί έπεσαν στο άγνωστο και έρημο νησί, όταν σκοτώνοντας ένα αγριογούρουνο βρήκαν στο κρέας του ένα σκάγι. Κάποιος πυροβολισμός είχε πέσει στο νησί Λίνκολν, όπως είχαν ονομάσει το νησί τους. Κι αυτό τους έκανε να νομίσουν πως είχαν αποβιβαστεί πειρατές.

Χάρτης της «Νήσου Λίνκολν»

Έφτιαξαν σύντομα μία πιρόγα για να εκτελέσουν τον περίπλου του νησιού. Όταν γύρισαν, είδαν στη θάλασσα δύο βαρέλια σε ένα κιβώτιο. Ανοίγοντάς τα, είδαν έκπληκτοι ότι περιείχε όπλα, εργαλεία, ρουχισμό, όργανα ναυσιπλοΐας, χάρτες και βιβλία, ανάμεσα στα οποία υπήρχε και μία Αγία Γραφή. Ξεφυλλίζοντάς την, είδαν να είναι υπογραμμισμένη από κάποιον αυτή η φράση: «Πᾶς γὰρ ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει». Οι πέντε άντρες απορούσαν για το ποιος τους είχε αφήσει εκεί το φορτίο και ποιος είχε υπογραμμίσει τα λόγια της Αγίας Γραφής.

Αφού ο μηχανικός Σμιθ φρόντισε να υπολογίσει τις ακριβείς συντεταγμένες της Νήσου Λίνκολν (34°57′S 150°30′W), με τον εξάντα που είχαν βρει στο κιβώτιο, αποφάσισαν να εξερευνήσουν το νησί ώστε να φτάσουν στη δυτική ακτή του, πλέοντας στον ποταμό που περνούσε δίπλα από την κατοικία τους με την πιρόγα που είχε κατασκευάσει ο Πένκροφ. Εκεί έδεσαν την πιρόγα τους σε μια όχθη, για να την πάρουν μετά και βρήκαν έναν ποταμό που τους οδήγησε δυτικά. Στο γυρισμό, όμως, καθώς έφτασαν στον ποταμό που είχαν αρχίσει δεν μπορούσαν να περάσουν στην απέναντι όχθη, αλλά τότε είδαν έκπληκτοι την πιρόγα τους παρασυρμένη από το ρεύμα να έρχεται προς αυτούς. Το σκοινί της ήταν κομμένο και το ότι βρέθηκε μπροστά τους εκείνη την στιγμή αποτελούσε μια παράξενη σύμπτωση…

Όταν επέστρεψαν στο σπίτι τους, αντιλήφθηκαν πως η ανεμόσκαλα που οδηγούσε εκεί έλειπε. Ξαφνικά, εμφανίστηκε πλήθος ουρακοτάγκων στο σπίτι τους και οι ναυαγοί άρχισαν να τους πυροβολούν. Αφού έφυγαν όλοι, εκείνη την στιγμή η ανεμόσκαλα ξετυλίχτηκε μπροστά τους. Προσεκτικά μπήκαν μέσα στην κατοικία τους. Τότε άκουσαν μια κραυγή από κάπου. Ήταν ένας ουρακοτάγκος που είχε ξεμείνει. Έτσι, αποφάσισαν να τον κάνουν υπηρέτη τους και τον ονόμασαν Ζουπ, δηλαδή Ζούπιτερ.

Ποιος άραγε είχε κόψει το σκοινί της πιρόγας τους και ποιος είχε ξετυλίξει την ανεμόσκαλα όταν έφτασαν στην κατοικία τους;

Μετά από μήνες, οι ναυαγοί βρήκαν ένα σημείωμα το οποίο έγραφε πως ένας ναυαγός υπήρχε στο νησί Ταμπόρ, νοτιοδυτικά του νησιού Λίνκολν. Αμέσως έσπευσαν να πάνε και, αφού κατασκεύασαν ένα καράβι που το ονόμασαν «Καλότυχο», τον βρήκαν εξαθλιωμένο και, κατόπιν, τον έφεραν στο νησί τους. Όταν, όμως, το ρώτησαν αν είχε γράψει το σημείωμα με τις συντεταγμένες του νησιού Ταμπόρ, εκείνος απάντησε αρνητικά.

Στα τέλη του ίδιου χρόνου, εμφανίστηκε ένα πλοίο στα ανοιχτά. Μετά, όμως, αντιλήφθηκαν ότι ήταν ένα πειρατικό μπρίκι. Ο ναυαγός του νησιού Ταμπόρ, ο Έυρτον αποπειράθηκε να το ανατινάξει, μα γύρισε άπραγος. Αργότερα, καθώς αποβιβάζονταν μερικοί πειρατές στο νησί, ξάφνου το πλοίο τους ανατινάχτηκε στον αέρα και οι ναυαγοί απόρησαν ποιος το έκανε.Τελικά έμαθαν ότι ήταν ο πλοίαρχος Νέμο από τις 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα, ο οποίος τους αποκάλυψε το μυστικό του ότι ήταν ο Ινδός πρίγκηπας Ντακάρ.

Πηγή: https://el.wikipedia.org

Tυπογραφικό λάθος σε βιβλίο Χάρι Πότερ ίσως σας κάνει πλουσιότερους κατά 23.000 ευρώ!

Είστε από τους φανατικούς του Χάρι Πότερ και έχετε στα χέρια σας ένα από τα πρώτα αντίτυπα του βιβλίου «Ο Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος», που κυκλοφόρησε το 1997 στα αγγλικά, τότε ψάξτε την βιβλιοθήκη σας και ρίξτε του μία καλύτερη ματιά. Ίσως να είστε από τους τυχερούς που έχετε αγοράσει ένα από τα πρώτα 500 αντίτυπα του βιβλίου που έχουν ένα μικρό τυπογραφικό λάθος, το οποίο είναι όμως ικανό να σας κάνει πλουσιότερους κατά περίπου 23 χιλιάδες ευρώ.

perierga.gr - Tυπογραφικό λάθος σε βιβλίο Χάρι Πότερ θα σας κάνει πλουσιότερους κατά 23.000 ευρώ!

Κάθε ένα από τα πρώτα 500 αντίγραφα του βιβλίου της Τζ. Κ. Ρόουλινγκ έχει ένα μικρό λάθος στη σελίδα 53, στην οποία περιγράφεται μία λίστα με υλικά που θα πρέπει κάθε μαθητευόμενος μάγος να έχει μαζί του πηγαίνοντας στη σχολή μαγείας του Χόγκουαρτς. Η λίστα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ένα καζάνι, ένα τηλεσκόπιο και μία σειρά από βαρίδια ζυγίσματος από ορείχαλκο. Οι προσεκτικοί αναγνώστες του βιβλίου έχουν παρατηρήσει ότι υπάρχει μία επανάληψη στη λίστα της φράσης «ένα ραβδί».

Έτσι, χάρη σ’ αυτό το λάθος ένα από τα σπάνια βιβλία αυτής της πρώτης έκδοσης θα δημοπρατηθεί, σύμφωνα με την εφημερίδα «The Sun», τον ερχόμενο Νοέμβριο, στο Λονδίνο. Τα πρώτα 500 βιβλία που έχουν αυτό το τυπογραφικό λάθος είναι ένα μικρό μέρος από το σύνολο των 400 εκατομμυρίων αντιτύπων που έχει πουλήσει η σειρά του Χάρι Πότερ σε παγκόσμιο επίπεδο από το 1997 που κυκλοφόρησε.

Πηγή: http://perierga.gr/

Εγκυκλοπαίδεια

 Ο όρος εγκυκλοπαίδεια είναι ελληνικός και πηγάζει από τις ελληνικές λέξεις «εγκύκλιος παιδεία». Ουσιαστικά είναι μια σύνοψη της γνώσης. Ο όρος σε όλες τις γλώσσες προέρχεται από τον Ελληνικό, που κυριολεκτικά σημαίνει «η εν κύκλω προσφερομένη διδασκαλία» και ο ακριβής τονισμός της στο Μέγα Ελληνικόν Λεξικόν της Ελληνικής Γλώσσης, γνωστό επίσης ως Liddell-Scott είναι εγκυκλοπαιδεία, λέξη που κατά τον λεξικογράφο συνιστά βαρβαρισμό. Σύμφωνα όμως με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη επειδή (στην αρχαία ελληνική) το -α στο «παιδεία» ήταν μακρό, ο κανονικός τονισμός του συνθέτου «εγκυκλοπαιδεία» είναι στη παραλήγουσα (σύμφωνα με το κανόνα ότι, όταν η λήγουσα είναι μακρά, δεν τονίζεται η τρίτη συλλαβή, η προπαραλήγουσα). Άρα το σωστό είναι εγκυκλοπαιδεία.

Ωστόσο, αναλογικώς προς τα πολλά ουσιαστικά σε -εια τα οποία τονίζονταν στη προπαραλήγουσα (κυρίως ως παράγωγα επιθέτων σε -ης με βραχύ το -α τού -εια) σχηματίστηκε και ο τύπος «εγκυκλοπαίδεια», όπως ευγένεια (<ευγενής), ασέβεια (<ασεβής), αμάθεια (<αμαθής), αλήθεια (<αληθής), ο οποίος τελικά επικράτησε αντί του ορθού εγκυκλοπαιδεία.

Οι εγκυκλοπαίδειες μπορούν να είναι γενικής φύσης, δηλαδή να περιέχουν άρθρα από θεματικές ενότητες πολλών διαφορετικών γνωστικών πεδίων, (η αγγλικήBritannica, η γερμανική Brockhaus και η αμιγώς ελληνική Πυρσός είναι πολύ γνωστά παραδείγματα), ή να εξειδικεύονται σε ειδικά θέματα, (για παράδειγμα εγκυκλοπαίδεια της Ιατρικής, της Φιλοσοφίας, ή του Δικαίου). Υπάρχουν επίσης εγκυκλοπαίδειες που καλύπτουν μια ποικιλία θεματικών ενοτήτων από μια ιδιαίτερη πολιτισμική, εθνική ή ιδεολογική προοπτική, (όπως για παράδειγμα η Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, η Ιουδαϊκή Εγκυκλοπαίδεια, η Καθολική Εγκυκλοπαίδεια και η Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια’.

Διαφήμιση της εγκυκλοπαίδειας Britannica το 1913.

Πολλά λεξικά είναι εγκυκλοπαιδικά ως προς τη φύση τους, ιδιαίτερα εκείνα που σχετίζονται με ένα ιδιαίτερο πεδίο (όπως το Dictionary of National Biography, τοDictionary of American Naval Fighting Ships και το Black’s Law Dictionary). Εγκυκλοπαιδικά έργα εκδόθηκαν σε ένα μεγάλο τμήμα της ανθρώπινης Ιστορίας, αλλά ο όρος εγκυκλοπαίδεια δεν χρησιμοποιείτο για έργα τέτοιου είδους έως τον 16ο αιώνα. Το The Macquarie Dictionary: Australia’s National Dictionary, έγινε εγκυκλοπαιδικό λεξικό μετά την πρώτη του έκδοση σε αναγνώριση της χρήσης κατάλληλων ουσιαστικών, που σηματοδοτούνταν από το αρχικό κεφαλαίο γράμμα τους, καθώς και λέξεων που προέρχονταν από τέτοια κατάλληλα ουσιαστικά.

Σύγχρονη εγκυκλοπαίδεια.

Υπάρχουν δύο κύριες μέθοδοι οργάνωσης των εγκυκλοπαιδειών: η μέθοδος της αλφαβητικής τάξης, (τα άρθρα οργανώνονται με αλφαβητική τάξη), ή η οργάνωση βάσει ιεραρχημένων κατηγοριών. Η πρώτη από τις δύο είναι η κοινότερη, ειδικά για γενικά έργα.

Πηγή: https://el.wikipedia.org

Υπάρχει και η αστεία πλευρά: